Henry, ik ga je missen

Henry is vannacht overleden.

De afgelopen jaren was Henry een vertrouwd deel van mijn leven. Hij stond meestal voor hetzelfde huis, en als ik langskwam, leek hij me te herkennen. Meestal stond hij al op eten te wachten.

Henry was eigenlijk geen zwerfhond. Hij hoorde bij een familie uit de buurt, en ik praatte vaak met de oude man van wie hij was. Maar zoals zoveel honden hier bracht hij zijn dagen buiten op straat door, en niemand zorgde echt voor hem.

Wanneer ik maar kon, gaf ik hem eten. En op de dagen dat ik niets bij me had, zei ik steeds weer tegen hem: “Sorry, sorry,” en beloofde ik hem dat ik de volgende keer iets mee zou nemen. Ik vond het altijd vreselijk om de hoop in zijn ogen te zien als ik hem niets kon geven. Maar ik was ook altijd blij om hem te zien.

Daarom maakte ik me zo’n zorgen toen hij plotseling verdween. Zijn vaste plek bleef dagenlang leeg, en ik had geen idee wat er met hem gebeurd was. Toen ik hem bijna twee weken later eindelijk weer zag, was ik ongelooflijk opgelucht. Maar dat gevoel sloeg al snel om in zorgen toen ik zag in wat voor toestand hij was. Hij was extreem mager, zwak en kon nauwelijks lopen.

Ik wilde Henry al lang naar een dierenarts brengen, maar door zijn angst voor mensen was hij altijd moeilijk te benaderen. Deze keer lukte het me eindelijk om hem de medische hulp te geven die hij nodig had. Ik hoopte echt dat het beter met hem zou gaan.

Zijn laatste dagen

Henry bracht de laatste tien dagen van zijn leven door in de dierenkliniek. Zijn bloedonderzoek liet ernstige bloedarmoede zien, en hij testte positief op Babesia gibsoni, een door teken overgedragen parasiet die rode bloedcellen aanvalt en ernstige complicaties kan veroorzaken. Ook zijn lever en nieren waren in slechte staat, wat zijn situatie nog moeilijker maakte.

De dierenartsen behandelden hem met medicijnen, infusen en ondersteunende zorg. In de dagen daarna bleef ik hopen dat zijn lichaam langzaam zou herstellen. Maar helaas bleef zijn toestand kritiek.

’s Nachts kreeg ik een bericht van de kliniek dat Henry’s toestand plotseling slechter was geworden. Zijn lichaamstemperatuur daalde, hij kon niet meer staan en reageerde nauwelijks nog op de behandeling. De dierenartsen zagen ook zeer donkere diarree, wat volgens hen een teken kon zijn van bloedingen in zijn spijsverteringskanaal.

Iets later kwam er nog een bericht. Henry was overleden.

Ik wou dat ik hem meer had kunnen geven

Het is moeilijk om niet na te denken over wat ik anders had kunnen doen. Ik wou dat ik hem eerder naar de kliniek had gebracht. Ik wou dat ik hem sneller had gevonden toen hij verdwenen was. En ik wou dat hij sterk genoeg was geweest om te herstellen.

Bovenal wou ik dat ik hem nog een paar goede jaren weg van de straat had kunnen geven. Een veilige slaapplek, elke dag goed eten en een leven waarin hij niet voor een huis hoefde te wachten in de hoop dat iemand hem eten zou brengen.

Ik had echt gehoopt dat de kliniek het begin van dat leven zou zijn. In plaats daarvan werden die tien dagen zijn laatste.

Dat zie ik hier steeds weer. Mensen vinden het fijn om een hond in de buurt te hebben zolang hij gezond is. Maar zodra hij ziek wordt, wil niemand er nog verantwoordelijk voor zijn. En dat is niet altijd omdat ze geen geld hebben. Vaak zien ze gewoon niet in waarom ze het aan een hond zouden uitgeven. Zonder hulp was Henry waarschijnlijk ergens op straat in elkaar gezakt en daar alleen gestorven.

Hij was in elk geval niet meer alleen op straat. Hij had een veilige plek om te rusten, eten, medische zorg en mensen die voor hem zorgden. Ik weet dat dat niets verandert aan wat er gebeurd is, maar het geeft me een beetje troost.

Henry’s dierenartsrekening

Ook al is Henry er niet meer, de kosten van zijn behandeling blijven. Zijn uiteindelijke dierenartsrekening komt uit op 7.274.000 IDR, en dat terwijl de kliniek ons vriendelijk kortingen heeft gegeven van in totaal 2.019.000 IDR. De rekening omvat tien dagen in de kliniek, bloedtests, PCR-tests, medicijnen, infusen en andere behandelingen.

Ik ben de dierenartsen echt dankbaar dat ze voor Henry hebben gezorgd en alles hebben gedaan wat ze konden om hem te helpen. Helaas blijven we nu achter met een behoorlijk hoge dierenartsrekening, ook al heeft Henry het niet gered. Als je ons wilt helpen de kosten van Henry’s behandeling te dragen, zou elke donatie veel voor ons betekenen.

Vaarwel, Henry

Jarenlang was Henry er gewoon. Hij stond voor datzelfde huis, wachtte geduldig en herkende me elke keer als ik langskwam. Het was maar een klein deel van mijn dagelijks leven, maar het betekende iets voor me.

En nu te weten dat ik hem daar nooit meer zal zien staan, is ongelooflijk verdrietig. Ik ga zijn hoopvolle ogen missen. Ik ga het missen om te stoppen en hem eten te geven. En ik ga het simpele geluk missen om te zien dat hij er nog was en dat het goed met hem ging.

Ik wou echt dat zijn verhaal anders was afgelopen.

Rust zacht, Henry. Ik ga je missen.