Hati, de ceremoniehond

Mijn plan vanochtend was om naar het opvanghuis te gaan en met de honden te wandelen. Dus ging ik met Sophie de deur uit. Ze rent meestal al een stukje vooruit terwijl ik mijn scooter klaarmaak, en verderop haal ik haar dan in. Toen ik bij Sophie aankwam, zag ik dat bij een huis de deur openstond en Sophie rende meteen naar binnen. Ik ging naar binnen om Sophie op te halen, maar toen zag ik dit kleine pupje in de hoek liggen.

De Ibu vertelde me dat ze de hond gisteren had gekocht en dat ze vanavond een ceremonie wilden houden.

Op Bali worden honden geofferd, bijvoorbeeld wanneer mensen een nieuwe tempel bij hun huis bouwen. Dan snijden ze meestal de keel door van een bruine hond met een zwarte snuit, een zogenaamde „Blang Bungkem”.

Ze zei een paar keer „kasian”, wat in het Indonesisch hier zoiets betekent als „arme hij”. Ik vroeg haar waarom ze medelijden heeft met de hond als ze hem vanavond toch doodt. Daar werd ik wel wat boos. Maar ik zei haar ook dat als ze wil dat ik help, ze het idee moet loslaten dat deze hond voor een ceremonie wordt gebruikt. Je kon merken dat ze meer aan het geld dacht dat ze voor de hond had betaald dan aan het welzijn van de hond.

Toen wilde ze dat ik het vergat en de hond gewoon zo liet liggen. Ze dacht dat ik misschien wat medicijnen kon geven en dat de hond dan wel zou opknappen. Naast de hond stond alleen een plastic bekertje melk. Geen idee wat ze dachten.

Ik vroeg haar een paar keer waar haar hart is, als ze zo’n klein pupje alleen in de hoek laat liggen, huilend van de pijn. Het was in die paar minuten echt pijnlijk om aan te horen.

Nadat ik een tijdje met deze vrouw heen en weer had gepraat, zei een andere vrouw die achterin zat dat ik de hond mocht meenemen en houden. Hij zou niet meer voor de ceremonie worden gebruikt. Daar had ik op gewacht. Ik vroeg om een handdoek en vertrok snel.

Ik moest Sophie snel naar huis brengen, want ik kon niet met Sophie en de kleine pup naar het opvanghuis rijden. Bovendien was ik bang dat de pup echt parvo had, dus ik wilde elk nauw contact met Sophie vermijden. Ik stuurde het personeel in het huis een bericht dat ik een bench nodig had en dat we elkaar over een paar minuten voor het opvanghuis zouden zien.

Terwijl ik wachtte op een chauffeur die de hond zou ophalen, bleef ik naar het kleine buikje kijken en hoopte ik dat hij bleef ademen.

Het lukte me om hem naar de kliniek te sturen, en gelukkig overleefde hij de rit. Hij was zo breekbaar dat ik bang was dat hij het niet zou halen.

Toen de dierenarts om een naam vroeg, was het eerste wat in me opkwam „Hati/Hart”. Ik wilde gewoon dat zijn kleine hartje bleef kloppen.

Ik was er vrij zeker van dat deze hond parvo had, want hij moest overgeven en ze zei dat hij gisteravond nog in orde was. Parvo gaat meestal heel snel; een hond kan binnen een paar uur van gezond naar dood gaan. Maar gelukkig waren beide tests (hondenziekte en parvo) negatief.

Eerste onderzoek: Hati had hoge koorts en een bacteriële huidinfectie. Hij liet tekenen van neurologische problemen zien, zoals niet normaal reageren en zwakke reflexen.

Diagnose: bloedtests lieten weinig witte en rode bloedcellen zien. Dat kan komen door vergiftiging, een ernstige infectie of bloedparasieten.

Behandeling: Hati kreeg antibiotica tegen de infectie en ijzersupplementen voor zijn lage aantal rode bloedcellen.

Hati’s toestand blijft kritiek, maar met goede zorg en controle is er hoop op verbetering.

Update: Hati is neurologische symptomen gaan vertonen, waaronder „peddelen”. Hij heeft één keer diarree gehad en reageert nog steeds afwijkend en niet op prikkels. Zijn toestand wordt nauwlettend gevolgd.

Helaas kreeg ik kort nadat ik dit bericht over Hati schreef dit bericht van de dierenarts:

„Hallo, goedenavond. We willen u laten weten dat Hati’s toestand verslechterde en dat hij is ingestort. We hebben gereanimeerd, maar helaas heeft hij het niet gehaald. Hij is zojuist overleden, meneer. Het spijt ons, onze diepste deelneming.”