Kiki

Kiki was een hond van de buren. Ik zag haar vaak door de straten zwerven, maar op een dag was ze verdwenen. Later hoorde ik een hond huilen in een huis in de buurt. Met een geplande sterilisatieactie in de buurt als smoes ging ik een kijkje nemen. Toen ik naar de honden in de omgeving vroeg, liet de eigenaar me er een paar zien, en daarna een kooi die verstopt in het donker stond, afgedekt met een doek. Daarin zaten zeven piepkleine pups. Ik vroeg of ik ze mocht meenemen, maar de eigenaar zei dat ze ze wilden verkopen en dat zijn dochter dat zou regelen als ze terug was. De volgende dag kwam ik terug en praatte ik lang met de dochter om haar te overtuigen de pups aan mij mee te geven. Uiteindelijk stemde ze in. Omdat Kiki de moeder was en nog zoogde, vroeg ik of ik haar ook mocht meenemen, want de pups hadden haar nodig. Gelukkig vonden ze dat goed, met de belofte dat ze haar later terug zouden krijgen. Een paar maanden later, lang nadat Kiki haar pups had gezoogd, wilde ik haar terugbrengen naar haar familie. Ze was dolblij en kwispelde als een gek. Maar de familie stopte haar gewoon in een kooi en zei dat ze haar niet wilden. Het was zo’n gedoe om Kiki en de pups te krijgen, en een paar maanden later kon het ze helemaal niets meer schelen. Kiki is nu bij ons, en voor een paar van haar pups hebben we een prachtig thuis gevonden. Kiki en drie van haar pups wonen nog in huis.