Hope

Gisteravond kwam ik op weg naar huis een klein wit hondje tegen. Hij was zo mager, en iets aan hem trok mijn aandacht. Ik stopte om hem eten te geven, maar hij was extreem bang en durfde niet dichtbij te komen. Toen ik hem bekeek, zag ik dat er iets uit zijn bek hing. Eerst dacht ik dat het iets was wat hij had gevangen en wilde opeten, maar al snel besefte ik dat het een gewond deel van zijn bek kon zijn.

Hij probeerde het droogvoer te eten dat ik hem gaf, maar het was duidelijk dat hij het moeilijk had en pijn had. Toen hij wegliep, was ik bang dat ik hem kwijt zou raken, maar ik besloot hem te volgen in de hoop zijn vertrouwen te winnen. Hij liep steeds verder weg en ik was bang dat ik hem niet zou bijhouden. Maar ik gaf niet op. Ik liep terug naar mijn scooter, reed hem achterna en vond hem een paar straten verder. Gelukkig had ik een riem bij me en lukte het me die om hem heen te doen.

Toen ik met hem thuiskwam, was hij volledig uitgeput, en ik regelde snel een chauffeur om hem naar de kliniek te brengen.

Hij ligt nu in de kliniek en krijgt de zorg die hij zo hard nodig heeft. Wat ik eerst aanzag voor eten in zijn bek, bleek een deel van zijn tong te zijn, dat zwaar gewond en afgestorven was. Het is moeilijk te zeggen hoe lang hij al zo leed, maar zijn broze lichaam vertelt een verhaal van langdurige pijn en honger.

Hope heeft ook bloedarmoede, weinig bloedplaatjes en een infectie die zijn witte bloedcellen heeft doen stijgen. Zijn nieren zijn er niet best aan toe, waarschijnlijk door de ernstige uitdroging, maar we hopen dat hij met de juiste zorg kan herstellen. Ook zijn leverenzymen zijn licht verhoogd, nog een zorg erbij.

De kliniek heeft Hope aan het infuus gelegd om hem weer op vocht te brengen en is begonnen met antibiotica en pijnstillers, zodat hij zich wat beter voelt. De komende dagen volgt meer onderzoek om te begrijpen hoe ernstig zijn verwondingen en ziektes zijn. We nemen het stap voor stap en richten ons eerst op hem stabiliseren, voordat we verdere ingrepen doen.

Bloeduitslagen

• Rode bloedcellen en hemoglobine: hematocriet (35,3%) en hemoglobine (12,2 g/dL). Deze waarden wijzen op lichte bloedarmoede. Hemoglobine is het eiwit in rode bloedcellen dat zuurstof vervoert; lagere waarden betekenen dat Hope’s lichaam minder zuurstof krijgt dan nodig.
• Gemiddeld celvolume (MCV) (61,3 fL): dit is de gemiddelde grootte van Hope’s rode bloedcellen. De waarde is wat laag, dus de rode bloedcellen zijn kleiner dan normaal, wat met de bloedarmoede kan samenhangen.
• Witte bloedcellen (WBC): totaal WBC (36,18 K/µL). Deze waarde is sterk verhoogd en wijst op een krachtige reactie op een infectie of ontsteking.
• Neutrofielen (26,41 K/µL, 73,0%): witte bloedcellen die infecties bestrijden. Het verhoogde aantal betekent dat Hope’s lichaam actief tegen een infectie vecht.
• Lymfocyten (12,8%): deze cellen zijn meestal lager bij een flinke bacteriële infectie.
• Monocyten (4,68 K/µL, 12,9%): ook licht verhoogd, wat op ontsteking of een lopende infectie kan wijzen.
• Bloedplaatjes (58 K/µL): deze waarde is laag. Hope’s lichaam heeft mogelijk moeite met de bloedstolling, iets wat vaak samengaat met infecties of andere ernstige aandoeningen.

Bloedchemie

• Nierfunctie: creatinine (2,8 mg/dL) en ureum (> 130 mg/dL). Deze waarden zijn veel hoger dan normaal, wat zorgwekkend is. Ze geven aan dat Hope’s nieren niet goed werken, mogelijk door uitdroging of een ernstiger onderliggende aandoening.
• Leverfunctie: ALT (129 U/L). Dit enzym is licht verhoogd, wat kan wijzen op wat belasting van de lever, mogelijk door de infectie of ontsteking.
• ALP (128 U/L): binnen de norm, dus geen duidelijke aandoening van de galwegen of botten.
• Eiwitten: totaal eiwit (9,8 g/dL). Licht verhoogd, mogelijk als reactie op chronische ontsteking.
• Albumine (3,2 g/dL): normaal. Ondanks alles kan Hope’s lichaam nog de nodige eiwitten aanmaken, en dat is een goed teken.
• Globuline (6,6 g/dL): verhoogd, wat opnieuw wijst op een ontstekings- of infectieproces.

Samenvatting:

• Bloedarmoede: Hope is licht bloedarm, waarschijnlijk door zijn strijd tegen infectie en ondervoeding.
• Infectie/ontsteking: er speelt een flinke infectie of ontsteking in Hope’s lichaam, gezien het zeer hoge aantal witte bloedcellen en de betrokken celtypes.
• Belaste nieren: zijn nieren werken nu niet goed. Dat kan tijdelijk zijn door uitdroging, maar het kan ook op een ernstiger probleem wijzen.
• Belaste lever: er is een lichte verhoging van de leverenzymen, mogelijk door de algemene belasting van zijn lichaam.
• Uitdroging: de nierwaarden en zijn algemene toestand wijzen op ernstige uitdroging, wat past bij wat we zagen.

Uitleg van de PCR-test

De PCR-test laat zien dat Hope positief is op de bloedparasiet Babesia canis. Dit is een ernstige infectie die door teken wordt overgedragen en babesiose kan veroorzaken, een ziekte die rode bloedcellen aantast en tot bloedarmoede en andere complicaties leidt.

Belangrijkste bevindingen:

• Babesia canis: Ct-waarde 30,86. De PCR-test vond Babesia canis met een Ct-waarde van 30,86, wat de infectie bevestigt. De Ct-waarde (cycle threshold) geeft aan vanaf welk punt het genetisch materiaal van de ziekteverwekker in de test aantoonbaar is. Een positieve uitslag op dit niveau betekent dat de parasiet actief in Hope’s bloed aanwezig is.
• Andere tests: Babesia gibsoni, Borrelia burgdorferi, Ehrlichia spp. en het felien coronavirus waren allemaal negatief. Deze infecties zijn dus niet in Hope’s bloed gevonden.

Wat dit betekent en het behandelplan:

• Babesiose: de positieve uitslag voor Babesia canis verklaart Hope’s bloedarmoede, zwakte en mogelijk een deel van de nierproblemen. Deze parasiet vernietigt rode bloedcellen, wat past bij de eerdere bloeduitslagen.
• Behandelplan: imidocarb-injectie. De dierenarts wil op 18 augustus een imidocarb-injectie geven. Imidocarb is een middel tegen babesiose, en het is belangrijk om Hope eerst te stabiliseren voordat hij deze behandeling krijgt.
• Stabiliseren: de komende dagen ligt de nadruk op Hope stabiliseren met vocht, voeding en het volgen van zijn nierfunctie. Zodra hij stabiel is, krijgt hij de injectie, en de nierfunctie wordt opnieuw gecontroleerd om zeker te zijn dat de behandeling veilig is.