Op dat moment was bij Henry net ernstige bloedarmoede, een belaste lever en een bevestigde infectie met Babesia gibsoni vastgesteld. Zijn hematocriet was met slechts 6,6% kritiek laag, zijn aantal rode bloedcellen lag ver onder normaal en de dierenartsen waarschuwden ons dat hij elk moment kon instorten.

De afgelopen dagen was het belangrijkste doel om hem eerst te stabiliseren. Henry kreeg ondersteunende behandeling voor zijn bloedarmoede en lever, onder nauwlettend toezicht van de dierenartsen.

Vandaag werd zijn bloed opnieuw onderzocht.

De nieuwe uitslagen geven ons eindelijk een duidelijker beeld van hoe zijn lichaam reageert. Er zijn een aantal belangrijke verbeteringen, en dat is bemoedigend, maar Henry is nog steeds ernstig ziek en verschillende waarden moeten nauwlettend in de gaten worden gehouden.

Zijn bloedarmoede verbetert

De grootste verandering zien we bij Henry’s rode bloedwaarden.

De hematocriet is hier een van de belangrijkste waarden. Die laat zien welk deel van het bloed uit rode bloedcellen bestaat, die zuurstof door het lichaam vervoeren.

Henry begon bij slechts 6,6%.

Vandaag zit hij op 12,21%.

Dat is een duidelijke verbetering en laat zien dat zijn lichaam meer rode bloedcellen aanmaakt dan eerst. De behandeling die zijn bloedaanmaak ondersteunt, lijkt te helpen.

Tegelijk is 12,21% nog steeds erg laag, dus Henry is nog lang niet hersteld. Zijn bloedarmoede is nog steeds ernstig en hij moet goed in de gaten gehouden worden.

Ook zijn aantal bloedplaatjes is gedaald van 127 naar 75. Bloedplaatjes zijn belangrijk voor een normale bloedstolling, en lage waarden komen vaak voor bij honden met babesiose.

Terwijl een deel van zijn bloedwaarden dus de goede kant op gaat, is duidelijk dat de infectie hem nog steeds aantast.

Ook zijn leverwaarden laten enige verbetering zien

Henry’s eerste bloedonderzoek liet een flinke belasting van de lever zien, vooral door zijn verhoogde ALT- en bilirubinewaarden.

De uitslagen van vandaag zien er iets beter uit.

De meest bemoedigende verandering is zijn ALT.

ALT is een enzym dat vooral in levercellen voorkomt. Als die cellen beschadigd zijn of zwaar belast worden, kan ALT in het bloed stijgen.

Henry’s ALT is gedaald van 396 naar 190 U/L. Dat is een duidelijke verbetering en wijst erop dat de belasting van zijn lever mogelijk afneemt.

Ook zijn bilirubine is iets lager en zijn albumine is iets gestegen. Zijn leverwaarden zijn nog niet normaal, maar over het geheel zijn er tekenen dat zijn lever het beter aankan dan een paar dagen geleden.

Een nieuwe zorg: zijn ureum is gestegen

Niet elke uitslag is verbeterd.

Henry’s BUN, ofwel ureumstikstof in het bloed, is flink gestegen.

Een verhoogde BUN kan verschillende oorzaken hebben. Het kan samenhangen met nierproblemen, maar kan ook stijgen door uitdroging, ziekte, afbraak van eiwitten of andere veranderingen in het lichaam.

Belangrijk: Henry’s creatinine is nog steeds normaal en onveranderd met 0,8 mg/dL.

De hoge BUN betekent op dit moment dus niet automatisch dat Henry een nierprobleem heeft, maar het moet bij het volgende bloedonderzoek zeker goed in de gaten worden gehouden.

De volgende uitdaging: de Babesia behandelen

Nu Henry’s rode bloedwaarden iets verbeterd zijn, is de volgende grote vraag hoe de infectie met Babesia gibsoni zelf behandeld moet worden.

Het oorspronkelijke plan was injecties met imidocarb.

Henry heeft echter nog steeds ernstige bloedarmoede en is lichamelijk kwetsbaar. De dierenartsen legden uit dat imidocarb zwaar kan zijn voor het lichaam en dat er in Henry’s huidige toestand een reëel risico is dat hij na de injectie achteruitgaat of zelfs instort.

Omdat zijn PCR Babesia gibsoni bevestigde, hebben we de kliniek gevraagd of een behandeling met tabletten van atovaquon samen met azitromycine mogelijk zou zijn.

De dierenartsen vonden dat een optie.

Het probleem is dat atovaquon op dit moment niet verkrijgbaar is.

We hebben vandaag verschillende andere klinieken gevraagd of iemand het op voorraad had, maar tot nu toe heeft niemand het. We blijven zoeken, maar te lang wachten is ook geen optie.

De infectie is nog steeds actief, en zolang die onbehandeld blijft, kan ze Henry’s rode bloedcellen en bloedplaatjes blijven aantasten.

Henry begint aan een tiendaagse behandeling met tabletten

Na overleg over de alternatieven met het dierenartsenteam hebben we besloten te starten met een ander behandelprotocol met tabletten tegen Babesia gibsoni.

De komende tien dagen krijgt Henry:

• Clindamycine
• Doxycycline
• Metronidazol

De kliniek liet ons ook medische literatuur zien die deze combinatie beschrijft als alternatieve behandeling voor Babesia gibsoni.

Als atovaquon beschikbaar is, is dit niet de voorkeursbehandeling. Maar in Henry’s huidige situatie kunnen we zo nu al beginnen met het behandelen van de infectie, zonder hem meteen bloot te stellen aan de agressievere imidocarb-injectie.

Vandaag krijgt hij de eerste doses.

Zijn ondersteunende behandeling gaat door

De behandeling tegen Babesia vervangt de ondersteunende zorg die Henry al krijgt niet.

Zijn behandeling tegen de bloedarmoede gaat door, waaronder erytropoëtine, dat gebruikt wordt om de aanmaak van rode bloedcellen te stimuleren.

Ook zijn leverondersteuning gaat door, en de kliniek heeft nu een leversupplement in tabletvorm toegevoegd dat hij elke dag krijgt.

Henry’s behandeling heeft op dit moment dus meerdere doelen tegelijk: zijn lichaam helpen om verder rode bloedcellen aan te maken, zijn lever ondersteunen, de veranderingen in zijn nierwaarden volgen en eindelijk de Babesia-infectie rechtstreeks aanpakken.

Hij blijft in de kliniek zolang dit allemaal loopt.

Hoe het verder gaat

De Babesia-behandeling met tabletten duurt tien dagen.

De laatste dosis staat gepland voor de ochtend van 15 oktober.

Op 16 oktober wordt Henry opnieuw volledig onderzocht.

De dierenartsen willen herhalen:

Deze uitslagen bepalen hoe het verder gaat.

Als Henry verder vooruitgaat en de Babesia op de tabletten reageert, kunnen we daarop voortbouwen.

Als de infectie nog aanwezig is of zijn toestand verslechtert, moeten we andere behandelopties opnieuw bekijken, waaronder imidocarb.

En als atovaquon in de tussentijd beschikbaar komt, bespreken we dat ook opnieuw met het dierenartsenteam.

Beter, maar nog lang niet hersteld

Zien dat Henry’s hematocriet van 6,6% naar 12,21% stijgt, is echt bemoedigend.

Na te hebben gezien hoe laag zijn waarden waren toen hij in de kliniek aankwam, telt elke echte verbetering.

Maar dit is nog geen update over herstel.

Henry heeft nog steeds ernstige bloedarmoede. Zijn bloedplaatjes zijn verder gedaald. Zijn Babesia-infectie moet nog onder controle worden gebracht. Zijn lever gaat vooruit, maar is niet normaal, en de gestegen BUN is nog een waarde die nu nauwlettend gevolgd moet worden.

Wat de uitslagen van vandaag wel laten zien, is dat zijn lichaam reageert.

Daar kunnen we mee verder.

Nu moeten we zien of de komende tien dagen behandeling de Babesia onder controle kunnen krijgen en zijn bloedwaarden de goede kant op kunnen laten blijven gaan.

Henry heeft je hulp nog steeds nodig

Henry ligt nu al een aantal dagen in de kliniek en heeft al herhaalde bloedtests, PCR-tests, injecties, medicatie en voortdurende veterinaire zorg gehad.

Zijn dierenartsrekening is al opgelopen tot enkele honderden euro’s, en zijn behandeling is nog lang niet klaar.

Hij heeft verdere opname, dagelijkse medicatie en na de tiendaagse Babesia-behandeling nog een volledig onderzoek nodig.

Wil je Henry steunen? Elke donatie helpt ons om zijn behandeling voort te zetten.

Dank je wel aan iedereen die al gedoneerd heeft, zijn verhaal gedeeld heeft of zijn voortgang volgt.

We houden jullie op de hoogte terwijl Henry’s behandeling doorgaat.

Hij is nooit een makkelijke hond geweest. Henry is erg voorzichtig met mensen en heeft duidelijk slechte ervaringen gehad. Ik heb gezien hoe mensen hem slecht behandelden, en na verloop van tijd leerde hij dat afstand houden veiliger was. Tegen mij was hij nooit echt agressief, maar hem vangen of in een auto krijgen was bijna onmogelijk.

Er waren periodes waarin hij veel teken had, en wanneer het kon, behandelde ik hem met antiparasitaire middelen. Op een gegeven moment had hij ook een gewonde poot, misschien nadat hij door een scooter was geraakt of door iemand was verwond. Ik wilde hem toen naar de dierenarts brengen, maar er was gewoon geen veilige manier om hem te vangen.

Toen verdween Henry.

Ik zag hem meer dan twee weken niet en begon me af te vragen of hij nog leefde.

Toen hij eindelijk weer opdook, wist ik meteen dat er iets ernstig mis was.

Hij kwam langzaam naar me toe en strompelde bij het lopen. Hij was flink afgevallen en zag er extreem zwak uit. Deze keer was er geen twijfel over wat ik moest doen. Ik haalde een transportbench en bracht hem naar de dierenarts.

Normaal gesproken had Henry zich hevig verzet tegen een bench.

Deze keer had hij er nauwelijks de kracht voor.

Dat was het begin van wat we nu kennen als een zeer ernstige medische situatie.

Henry’s eerste onderzoek

Ondanks zijn slechte algemene toestand waren sommige basale vitale waarden nog stabiel toen hij in de eerste kliniek aankwam.

De toestand van zijn tandvlees was extra zorgwekkend, omdat die precies paste bij wat de bloedtests kort daarna zouden laten zien.

Ernstige bloedarmoede

Het eerste volledige bloedbeeld liet zien dat Henry aan extreem ernstige bloedarmoede leed.

Bloedarmoede betekent dat het lichaam niet genoeg goed werkende rode bloedcellen heeft en daardoor niet genoeg zuurstof naar de weefsels kan vervoeren.

Rode bloedcellen

Die combinatie is belangrijk.

Henry heeft niet gewoon minder rode bloedcellen. Zijn lichaam lijkt actief te proberen nieuwe aan te maken.

Zo’n reactie kan optreden wanneer rode bloedcellen sneller verloren gaan of worden afgebroken dan het lichaam ze kan vervangen.

De kliniek waarschuwde me heel duidelijk dat Henry bij zulke lage bloedwaarden op elk moment kon instorten.

Enkele berekende waarden van de rode bloedcellen, waaronder MCH, MCHC en RDW, werden door het apparaat ook gemarkeerd. Bij zo’n extreme bloedarmoede kunnen berekende waarden onbetrouwbaar of vertekend zijn. Klinisch het belangrijkst zijn daarom de sterk verlaagde RBC, hematocriet en hemoglobine samen met de verhoogde reticulocytenreactie.

Bloedplaatjes en witte bloedcellen

Ook Henry’s bloedplaatjes waren verlaagd.

Het totale aantal witte bloedcellen was niet verhoogd.

Hoewel Henry ernstig ziek is, was er op het moment van deze test dus geen duidelijke stijging van het totale aantal witte bloedcellen.

De PCR-test vond Babesia gibsoni

Omdat Henry vroeger veel teken had en zo ernstig bloedarm was, lieten de dierenartsen zijn bloed ook testen op verschillende door teken en insecten overgedragen infecties.

De PCR-uitslag leverde eindelijk een belangrijk stukje van de puzzel.

Henry testte positief op Babesia gibsoni.

De gemelde Ct-waarde voor Babesia gibsoni was 34,47. Het lab beschouwt dat als een relatief lage hoeveelheid ziekteverwekkers.

Een lage gemeten hoeveelheid betekent echter niet dat de ziekte geen ernstige gevolgen kan hebben.

Babesia is een microscopisch kleine bloedparasiet die rode bloedcellen infecteert. De infectie kan bijdragen aan de afbraak van die cellen, wat leidt tot hemolytische bloedarmoede.

In Henry’s geval denken de dierenartsen dat Babesia een belangrijke oorzaak is van zijn ernstige bloedarmoede.

Lever en bloedchemie

Omdat Henry’s bloedserum opvallend geel was en zijn tandvlees licht geel kleurde, adviseerden de dierenartsen een uitgebreider bloedchemisch onderzoek.

De uitslagen lieten meerdere duidelijke afwijkingen zien.

De opvallendste afwijkingen betreffen Henry’s leverwaarden, bilirubine en bloedeiwitten.

De ALT is flink verhoogd. Dat wijst erop dat de levercellen zwaar belast of beschadigd zijn.

Ook bilirubine is verhoogd. Bilirubine ontstaat wanneer hemoglobine uit oude of beschadigde rode bloedcellen wordt afgebroken. Normaal verwerkt de lever het en geeft het af aan de gal.

Bij Henry kunnen meerdere processen tegelijk spelen.

Zijn Babesia-infectie kan bijdragen aan de afbraak van rode bloedcellen, waardoor er meer bilirubine ontstaat. Tegelijk lijkt de lever zelf zwaar belast.

De dierenartsen denken daarom dat zijn leverafwijkingen te maken kunnen hebben met de Babesia-infectie, zijn algemene toestand, zijn leeftijd of een combinatie daarvan.

Belangrijk: Henry’s BUN en creatinine lagen binnen het referentiebereik. Dit onderzoek liet dus niet zulke duidelijke aanwijzingen voor een nierprobleem zien als voor een belasting van de lever.

Ook zijn ogen zijn aangetast

De dierenartsen onderzochten ook Henry’s ogen.

Een fluoresceïnetest liet zien dat beide ogen hoornvlieszweren hebben.

Bij deze test wordt een speciale kleurstof gebruikt die zich hecht aan beschadigde plekken op het hoornvlies, zodat zweren beter zichtbaar worden.

Henry kreeg ook een Schirmer-traantest, die de traanproductie meet.

Beide ogen produceerden minder dan 10 mm traanvocht per minuut.

Dat is te weinig en wijst op onvoldoende traanproductie, ook wel droge ogen genoemd.

De kliniek merkte op dat zijn leeftijd een rol kan spelen, al kan een verminderde traanproductie verschillende oorzaken hebben.

Voor Henry betekent dit dat naast alles wat er in zijn lichaam speelt, ook zijn ogen behandeld en gevolgd moeten worden.

Waarom Henry de Babesia-behandeling niet meteen kan krijgen

Met de vondst van Babesia hebben we eindelijk iets concreets om te behandelen.

Maar Henry is op dit moment te instabiel om direct met het volledige behandelplan te beginnen.

Zijn rode bloedwaarden zijn gevaarlijk laag, dus de eerste prioriteit is hem te stabiliseren.

De kliniek geeft hem op dit moment:

• Erytropoëtine – dit middel stimuleert het lichaam om meer rode bloedcellen aan te maken.
• Ornipural – dit wordt gebruikt ter ondersteuning van zijn lever.

Het huidige plan is om deze ondersteunende injecties om de twee dagen te geven.

Na drie rondes staat op 5 oktober 2026 een nieuwe bloedtest gepland.

De dierenartsen beoordelen dan of zijn rode bloedwaarden en algemene toestand genoeg verbeterd zijn om met de gerichte Babesia-behandeling te beginnen.

Als Henry stabiel genoeg is, is de geplande behandeling imidocarb, gegeven als twee injecties met ongeveer twee weken ertussen.

Omdat Henry specifiek positief testte op Babesia gibsoni, kan de behandeling afhankelijk van zijn reactie en de inschatting van de kliniek nog worden aangepast. Voorlopig gaat het stabiliseren van zijn bloedsomloop en orgaanfuncties voor.

Laatste update

Henry is nog steeds onder behandeling bij de dierenarts.

De meest recente update van de kliniek: voorzichtig stabiel.

Met eten is hij nog erg kieskeurig. Gekookte kippenlever en natvoer neemt hij aan, zijn gewone voer en droogvoer weigert hij.

Hij had ’s nachts normale ontlasting en plaste ’s ochtends normaal.

Aan het plan is voorlopig niets veranderd.

De kliniek zet de ondersteunende behandeling voor bloed en lever voort en herhaalt het bloedonderzoek op 5 oktober.

Die test wordt heel belangrijk, want hij zou moeten laten zien of Henry op de behandeling begint te reageren en of zijn lichaam sterk genoeg is voor de volgende stap.

Hoe het verder gaat

Op dit moment is Henry nog niet buiten gevaar.

Met een hematocriet van maar 6,6% en een hemoglobine van 3,2 g/dL is zijn bloedarmoede extreem ernstig. De dierenartsen hebben gewaarschuwd dat zijn toestand kan verslechteren of dat hij kan instorten.

Maar we weten nu eindelijk veel meer over wat er in zijn lichaam gebeurt.

We weten dat hij Babesia heeft.

We weten dat zijn lichaam probeert nieuwe rode bloedcellen aan te maken.

We weten dat zijn lever zwaar belast is.

En we weten dat hij, ondanks alles wat hij heeft meegemaakt, er nog is.

Jarenlang overleefde Henry op straat en hield hij mensen op afstand. Ik kon hem voeren en helpen waar het kon, maar er was altijd een grens aan hoe dichtbij hij iemand liet komen.

Toen hij die dag na meer dan twee weken weer naar me toe liep, was hij zo zwak dat die grenzen ineens weg waren.

Ik wou dat het onder andere omstandigheden was gebeurd.

Maar deze keer konden we hem in elk geval in veiligheid brengen.

Op dit moment is Henry precies waar hij moet zijn.

Na zijn volgende bloedtest op 5 oktober weten we meer.

Bonnie werd pas een dag geleden gered en vanwege zijn zeer zwakke toestand meteen naar de kliniek gebracht. Vandaag kregen we zijn eerste bloeduitslagen. Helaas bevestigen ze wat we al vermoedden: Bonnie heeft ernstige bloedarmoede, waarschijnlijk door een zware tekenplaag en mogelijke bloedparasieten.

Hieronder vind je een duidelijk overzicht van de belangrijkste bloedwaarden, met een korte uitleg over wat elke waarde betekent.

Overzicht bloedbeeld

Rode bloedcellen en zuurstoftransport

Witte bloedcellen en afweer

Bloedplaatjes en stolling

Wat deze toestand veroorzaakte

Toen Bonnie werd gered, zat zijn lichaam volledig onder de teken. Veel teken zijn na de behandeling met Simparica al dood, maar daarvoor hebben ze zich met zijn bloed gevoed.

Een zware tekenplaag kan het volgende veroorzaken:

• Flink bloedverlies
• Ernstige bloedarmoede
• Overdracht van bloedparasieten die rode bloedcellen en bloedplaatjes vernietigen

Dat verklaart zowel de kritieke bloedarmoede als het lage aantal bloedplaatjes.

Huidig behandelplan

Bonnie ligt momenteel in de kliniek en wordt nauwlettend in de gaten gehouden.

Zijn behandeling bestaat uit:

• Infuus om de bloedsomloop te stabiliseren
• Bloedvormende injecties om de aanmaak van bloed te ondersteunen
• Antibiotica-injecties tegen veelvoorkomende bloedparasieten
• Dagelijkse controle van het hematocriet (HCT) om te zien hoe hij op de behandeling reageert

Het dierenartsteam was heel eerlijk: Bonnies bloedarmoede is zeer ernstig, en de komende dagen zijn cruciaal. Alles hangt nu af van hoe zijn lichaam reageert op de medicijnen en de ondersteunende zorg.

Huidige stand

Bonnie is voorlopig stabiel, maar nog zwak. Hij vecht, en zijn lichaam probeert nieuw bloed aan te maken, wat een goed teken is. Toch blijft het een ernstig en kritiek geval.

We delen nieuwe updates zodra we meer weten.

Bedankt dat je om Bonnie geeft.

Gisteren gingen Hazel en Penny vanuit de opvang op pad. Helaas kwamen ze onderweg in aanraking met iets giftigs en aten ze het op. Niet veel later moesten ze allebei hevig overgeven.

We brachten ze meteen naar de kliniek. Ze kregen een infuus en medicijnen en leken eerst stabiel. Omdat ze opknapten, nam ik ze allebei een nacht mee naar huis zodat ze op een vertrouwde plek konden uitrusten.

In de nacht bleef Hazel steeds weer overgeven. Toen was duidelijk dat ze beter in de gaten gehouden moest worden, dus bracht ik haar de volgende dag terug naar de dierenarts. Om beter te begrijpen wat er in haar lichaam gebeurde, besloten we een volledig bloedonderzoek te doen, inclusief bloedbeeld en orgaanwaarden.

Wat het bloedonderzoek laat zien

De uitslagen zijn over het geheel genomen geruststellend. De meeste waarden zijn normaal, en er zijn geen tekenen van orgaanschade. De enige opvallende veranderingen wijzen op ontsteking en maagirritatie, wat goed past bij wat we zagen.

Hieronder vind je een duidelijk overzicht van Hazels waarden en wat ze echt betekenen.

Overzicht bloedonderzoek

Orgaanwaarden

Bloedbeeld (CBC – volledig bloedbeeld)

Hazels bloedwaarden tonen geen nierschade, geen leverschade, geen infectie en geen inwendige bloedingen. De licht verhoogde waarden voor totaal eiwit en globuline komen waarschijnlijk door ontsteking in de maag en het spijsverteringskanaal, wat precies past bij haar klachten na het binnenkrijgen van gif.

De dierenarts gaf haar via een infuus een middel tegen overgeven en houdt Hazel nauwlettend in de gaten. Ze rust nu in de kliniek en wordt zorgvuldig gevolgd.

Hazel is moe maar stabiel. Het overgeven was de grootste zorg en wordt actief behandeld. Zodra haar maag tot rust komt en ze eten en water binnenhoudt, zijn haar vooruitzichten heel goed.

Zulke situaties zijn beangstigend, maar deze uitslagen laten zien dat we er vroeg bij waren en dat haar lichaam het goed aankan.

Bedankt dat je om Hazel geeft en onze opvang steunt.

Leven met reddingshonden brengt onverwachte uitdagingen met zich mee. Onlangs dronk Pucho uit een plas in een rijstveld die waarschijnlijk vervuild was met pesticiden, en het gevolg was angstaanjagend. Gelukkig handelde ik snel en is ze hersteld. Bij andere honden is dit te voorkomen. Daarom deel ik wat elke hondeneigenaar over vergiftiging moet weten: hoe je het herkent, wat je thuis kunt doen en hoe je voorbereid blijft.

Veelvoorkomende oorzaken van vergiftiging

Enkele van de grootste risico’s zijn:

• Pesticiden en onkruidverdelgers – stoffen zoals carbofuran zijn zeer giftig voor honden
• Vervuild stilstaand water, vooral in landbouwgebieden of behandelde gebieden
• Rattengif en andere huishoud- of tuinchemicaliën
• Giftig voedsel zoals chocolade, druiven, xylitol of uien

Honden zijn nieuwsgierig, en er is niet veel voor nodig voordat ze ergens gevaarlijks in terechtkomen.

De signalen vroeg herkennen

Symptomen van vergiftiging kunnen plotseling of geleidelijk opkomen. Let op:

• Overgeven of diarree (soms met bloed)
• Kwijlen, schuim op de bek
• Trillen, schokken, aanvallen
• Zwakte of instorten
• Bleek tandvlees, oppervlakkige of moeizame ademhaling
• Ongewoon gedrag: onrust, verwarring of extreme lusteloosheid

Zelfs één van deze signalen kan ernstig zijn. Als je hond zich "vreemd" gedraagt, wacht dan niet.

Wat je meteen kunt doen

• Haal je hond weg bij de bron
• Noteer wat hij mogelijk heeft binnengekregen of neem een monster mee als dat veilig kan
• Geef actieve kool (1–3 g per kg) als je hond alert is en niet overgeeft – het kan de opname van veel gifstoffen vertragen
• Waterstofperoxide 3% (1 ml per kg, maximaal 45 ml) kan worden gebruikt om braken op te wekken – alleen als je hond volledig alert is en niet al overgeeft, een aanval heeft of moeite heeft met ademen
• Ga zo snel mogelijk naar de dichtstbijzijnde dierenarts

Tijd is cruciaal – wacht niet af "hoe het gaat".

Waarom snel handelen alles is

Bij sommige gifstoffen duurt het uren voordat er symptomen zijn – en dan kan het te laat zijn voor een effectieve behandeling. Snel handelen vergroot de kans op herstel enorm. Ik heb het zelf meegemaakt.

Pucho had geluk. Ik was er op tijd bij en had thuis wat ik nodig had. Maar het had heel anders kunnen aflopen. Als je met honden leeft, moet je hierop voorbereid zijn. Herken de signalen, houd een paar basisspullen in huis en aarzel nooit om naar een dierenarts te gaan.

Op weg naar de opvang zag ik een hond die een zwaargewond been over de weg sleepte. Er wachtten bezoekers op me in het huis, dus ik zocht snel uit bij welk huis ze hoorde en ging eerst naar de opvang. Toen ik klaar was, ging ik terug om te kijken. Ze verstopte zich in een donkere hoek bij dat huis. Van dichtbij zag het been er nog erger uit. Het bot lag bloot, het weefsel was aan het rotten. Ik vroeg van wie ze was en bracht haar meteen naar de kliniek. Haar naam is Casey.

Eerste onderzoek in de kliniek

De dierenarts bevestigde wat al duidelijk was: het rechterachterbeen is niet te redden. De schade is te ernstig. Amputatie is nodig, maar niet meteen. Eerst moet ze stabiel worden.

Ze had ook afscheiding uit haar ogen, dus werd ze getest op hondenziekte. De uitslag was negatief. Ze had hoge koorts (40,6 °C) en zat vol teken. Daarbovenop had ze veel afscheiding uit haar vagina, en de dierenarts vermoedt pyometra – een baarmoederontsteking die onbehandeld snel levensbedreigend kan worden.

Bloeduitslagen en wat ze betekenen

We lieten een volledig bloedonderzoek doen om haar toestand beter te begrijpen. Dit zijn de uitslagen:

Kort samengevat:

• Witte bloedcellen en neutrofielen zijn erg hoog, wat een sterke lopende infectie bevestigt – waarschijnlijk zowel van de beenwond als van de baarmoeder.
• De rode bloedwaarden zijn laag – ze heeft duidelijk bloedarmoede, waarschijnlijk door een door teken overgedragen ziekte.
• De bloedplaatjes zijn kritiek laag, wat het risico op bloedingen verhoogt en een operatie nu onveilig maakt.
• De RDW is verhoogd: haar lichaam probeert nieuwe rode bloedcellen aan te maken, maar niet efficiënt.
• Ook de MCHC is laag, nog een typisch teken van bloedarmoede.

Wat we nu doen

Dit behandelplan is de dierenarts meteen gestart:

• Antibiotica tegen de algemene infectie
• Antibiotica tegen de vermoedelijke bloedparasiet
• PCR-test om de precieze parasiet vast te stellen (uitslag binnen 24 uur verwacht)
• IJzersupplementen
• Infuus tegen uitdroging
• Behandeling tegen teken en wormen
• Dagelijkse wondverzorging tot ze sterk genoeg is voor de operatie

Hoe het met haar gaat

Ze is vooral rustig, maar reageert goed. Vanochtend at ze wat kip, dronk ze goed en plaste ze – nog geen ontlasting, maar de koorts is weg. Het verband wordt vanmiddag weer verschoond.

We hebben de PCR-test laten doen om te bevestigen met welke parasiet we te maken hebben, zodat we gerichter kunnen behandelen.

Voor nu is ze veilig en krijgt ze de zorg die ze nodig heeft.

Wil je helpen?

Als je Caseys behandeling of haar komende operatie wilt steunen, kun je doneren of haar verhaal delen.

Update: 23 juni 2025

PCR-uitslag: Ehrlichia aangetoond

We kregen de PCR-uitslag: Casey testte positief op Ehrlichia spp., met een Ct-waarde van 31,03. Alle andere ziekteverwekkers (Babesia, Mycoplasma, Anaplasma, Borrelia) waren negatief.

Wat is Ehrlichia?

Ehrlichia is een door teken overgedragen bloedparasiet die witte bloedcellen infecteert en onbehandeld ernstige gezondheidsproblemen kan veroorzaken. Het leidt vaak tot:

• Bloedarmoede (te weinig rode bloedcellen)
• Trombocytopenie (te weinig bloedplaatjes, wat we bij Casey al zagen)
• Lusteloosheid, koorts en gewichtsverlies
• Orgaanschade in latere stadia

De infectie past bij haar bloedwaarden en klachten: weinig rode bloedcellen, weinig bloedplaatjes en veel witte bloedcellen wijzen allemaal op ehrlichiose als belangrijke onderliggende oorzaak.

De behandeling is al gestart en bestaat uit gerichte antibiotica (meestal doxycycline) en ondersteunende zorg zoals vocht, ijzersupplementen en parasietenbestrijding. Nu we precies weten waar we mee te maken hebben, kan de dierenarts het medicatieplan aanpassen.

Gisteren kregen we een update van de kliniek.

Casey had ’s nachts koorts, maar na haar dagelijkse ontstekingsremmer werd haar temperatuur weer normaal en bleef die stabiel. Haar laatste bloedonderzoek laat zien dat de witte bloedcellen nog hoog zijn: haar lichaam vecht actief tegen de infecties in haar been en baarmoeder.

Er is vooruitgang: haar bloedarmoede wordt minder, het aandeel rode bloedcellen ligt nu op 20% (eerder 22,34%, normaal is ongeveer 37–55%). Ook het aantal bloedplaatjes is iets gestegen, maar ligt nog ver onder het veilige niveau voor een operatie.

Omdat een operatie met deze waarden nog erg riskant zou zijn, raadt de dierenarts aan nog even te wachten, zodat de amputatie veiliger wordt voor Casey.

Ze eet, krijgt dagelijks haar medicijnen en infuus, en haar verband wordt regelmatig verschoond. Ze is veilig en krijgt de zorg die ze nodig heeft, terwijl we eraan werken dat ze sterk genoeg wordt voor de operatie.

Caseys bloedwaarden begrijpen

Voor wie geen medische achtergrond heeft: dit betekenen de waarden, en daarom wordt de operatie voorlopig uitgesteld.

Volledig bloedonderzoek

Waarom wachten nodig is

De witte bloedcellen zijn hoog omdat haar lichaam vecht tegen ernstige infecties in haar been en baarmoeder. De rode bloedcellen en het hemoglobine, die zuurstof door het lichaam vervoeren, zijn laag, wat wijst op bloedarmoede. Daardoor is Casey zwak en is een operatie riskant. Ook het aantal bloedplaatjes, dat voor de stolling zorgt, is te laag, waardoor er nu een groot risico op ernstige bloedingen zou zijn.

Wachten geeft haar lichaam de kans om stabiel te worden, verkleint het operatierisico en vergroot haar kans op herstel na de amputatie.

Casey krijgt dagelijks zorg, medicijnen en ondersteunende behandeling om haar voor te bereiden op de operatie zodra het veilig is. Ze laat zien hoe sterk ze is en wordt nauwlettend gevolgd.

Wil je Caseys behandeling en toekomstige operatie steunen, dan is elke donatie welkom, en het delen van haar verhaal helpt ook.

Update: 2 juli 2025

Vanochtend kregen we Caseys derde volledige bloedbeeld, terwijl ze zich voorbereidt op haar amputatie. Ze is alert, stabiel, loopt rond op de hondenafdeling en eet goed. De behandeling van de infectie en haar herstel gaan vooruit.

Hieronder een overzichtelijke tabel met elke bloedwaarde, de huidige uitslag, de referentiewaarden en wat het betekent voor haar herstel:

Wat dit betekent voor Casey

• Infectie: Het aantal witte bloedcellen is nog hoog, maar samen met de antibiotica zien we een dalende trend.
• Bloedarmoede: Ze heeft nog milde bloedarmoede, maar de waarden zijn beter dan eerst, haar lichaam werkt aan herstel.
• Stolling & herstel: De bloedplaatjes zitten in een goed bereik, dat geeft ons vertrouwen voor de operatie.

Update operatieplan: We plannen Caseys amputatie voor morgen. Na overleg met de dierenarts hebben we besloten te amputeren zonder het dijbeen te laten zitten, zodat het zo schoon mogelijk geneest en ze goed voorbereid is op een eventuele prothese later.

Casey is alert, stabiel en laat ons in dit hele proces zien hoe sterk en flexibel ze is. We houden je op de hoogte als ze geopereerd wordt en aan de volgende fase van haar herstel begint.

Piko kreeg Bravecto, antibiotica en zelfs een middel tegen schimmels, maar wat we ook probeerden, het wondje genas niet.

Weken gingen voorbij en er veranderde niets. Toen vermoedde onze dierenarts op Bali iets ernstigers: mogelijk een tumor in het oor. De enige manier om het zeker te weten was een operatie, waarbij een monster voor een biopsie naar het lab ging.

De uitslag van de biopsie: een kwaadaardige tumor

De uitslag kwam, en onze vrees werd bevestigd: Piko heeft een kwaadaardige epitheliale tumor – een agressieve vorm van kanker bij honden.

Anders dan goedaardige tumoren groeien kwaadaardige tumoren snel, kunnen ze na verwijdering terugkomen en kunnen ze zich naar andere delen van het lichaam verspreiden. De operatie heeft de zichtbare tumor verwijderd, maar er is een kans dat er nog kankercellen zijn.

Wat nu?

Op dit moment is Piko stabiel. Hij is rustig, hij eet en geniet van stille momenten met ons. Maar het is nog niet voorbij.

We houden hem goed in de gaten – met regelmatige controles bij de dierenarts en we letten op nieuwe bultjes of veranderingen in zijn toestand. Bij kanker is vroege ontdekking alles. We zorgen ervoor dat hij de zorg krijgt die hij nodig heeft, zo lang als hij die nodig heeft.

Lange tijd waren de veranderingen bij Sophie makkelijk over het hoofd te zien. Ze werd langzaam zwaarder, terwijl ze niet meer at dan de anderen. Haar vacht werd vet, dof en schilferig. En hoe vaak we haar ook wasten, binnen een paar dagen was ze weer vet. Ze leek vermoeider en trager. Ik had het gevoel dat er iets niet klopte – en ik ben blij dat ik op dat gevoel heb vertrouwd.

Wat is een te traag werkende schildklier bij honden?

Sophie heeft hypothyreoïdie: haar schildklier maakt niet genoeg schildklierhormoon (thyroxine) aan. Dat hormoon speelt een sleutelrol in de stofwisseling, de gezondheid van de huid, het energieniveau en het gewicht van een hond. Is er te weinig van, dan vertraagt het hele systeem.

Bij Sophie verklaart deze hormoonverstoring bijna alles:

• Haar gewichtstoename terwijl haar voer niet veranderde
• Haar overmatig vette vacht
• De schilferige huid en af en toe korstjes
• Haar constante haaruitval, vooral na het wassen
• Haar lage energie en algemene "lusteloosheid"

Deze signalen komen niet allemaal tegelijk. Ze sluipen er langzaam in – en worden vaak aangezien voor ouderdom of slechte voeding.

Bloeduitslagen: de cijfers achter de diagnose

We deden een T4-test (thyroxine) en een cholesteroltest. De uitslagen waren duidelijk:

• T4: < 0.4 µg/dL (normaalwaarde: 1.1 – 4.0 µg/dL)
• Cholesterol (CHOL): 300 mg/dL (normaalwaarde: 125 – 270 mg/dL)

Zo’n lage T4-waarde is een sterke aanwijzing voor een te traag werkende schildklier. De hoge cholesterolwaarde bevestigt dat nog eens, want schildklierproblemen beïnvloeden vaak de vetstofwisseling.

We hebben geen TSH-test gedaan (die het schildklierstimulerend hormoon meet), omdat de klachten en de T4-uitslag al duidelijk genoeg waren om met de behandeling te beginnen.

Behandeling: aanvullen wat ontbreekt

Sophie krijgt nu dagelijks synthetische thyroxine. Dit medicijn vervangt gewoon het hormoon dat haar lichaam zelf niet kan maken. De dosis wordt in de loop van de tijd aangepast, afhankelijk van hoe haar lichaam reageert.

Naast het medicijn zijn we begonnen met een huidverzorgingsroutine om haar vacht te helpen herstellen:

• Twee keer per week wassen met Sebazole-shampoo (tegen vet en gisten)
• Dagelijks zacht borstelen om schilfers en losse haren te verwijderen
• Energie, gewicht en eetlust in de gaten houden

Wat je kunt verwachten

Schildklierproblemen verdwijnen niet van de ene op de andere dag. Het kan een paar weken duren voordat we echte veranderingen zien – maar met de juiste zorg en consequentie leiden honden met een te traag werkende schildklier een vol, gelukkig leven.

Als je hond zwaarder wordt, haar verliest of op een onverklaarbare manier "vreemd" lijkt, negeer het dan niet. Soms ligt het niet aan het voer. Soms zijn het de hormonen.

We houden je de komende weken op de hoogte van Sophies vooruitgang.

Uiteindelijk keek onze dierenarts er beter naar en vermoedt hij dat Piko iets ernstigers zou kunnen hebben: een plaveiselcelcarcinoom (SCC), een vorm van huidkanker.

Wat is een plaveiselcelcarcinoom bij honden precies?

Een plaveiselcelcarcinoom (SCC) is een veelvoorkomende vorm van huidkanker die begint in de plaveiselcellen – de platte, buitenste cellen van de huid. Normaal doorlopen deze cellen een gezonde cyclus: ze groeien, doen hun werk en worden afgestoten. Bij SCC raakt die cyclus verstoord. De cellen gaan zich abnormaal vermenigvuldigen, waardoor verdikte, korstige of zwerende plekken ontstaan die niet genezen. Deze plekken raken vaak ontstoken, doen pijn en bloeden makkelijk.

Bij honden treft SCC meestal plekken met weinig vacht die meer aan de zon worden blootgesteld – zoals de neus, de buik, de poten of, zoals bij Piko, de oren. De kanker geldt als lokaal invasief: hij kan agressief groeien en omliggend weefsel vernietigen, maar zaait niet altijd meteen uit naar verre delen van het lichaam. Daarom zijn vroege ontdekking en behandeling zo belangrijk.

Waarom Piko’s oor extra kwetsbaar was

Piko heeft een witte oorschelp, dus er is nauwelijks natuurlijke bescherming tegen uv-straling. Lichte en dun behaarde plekken lopen een veel groter risico op schade door de zon. Zelfs een klein krasje – bijvoorbeeld van spelen of met zijn kop schudden – kan een open wond worden die erger wordt in plaats van te genezen.

Wordt die plek steeds opnieuw geïrriteerd, dan neemt de ontsteking het over. En een chronische ontsteking is een gevaarlijke trigger. Bij honden kunnen herhaalde verwondingen of zonlicht ervoor zorgen dat huidcellen muteren. Die gemuteerde cellen vermenigvuldigen zich dan ongeremd – zo kan een simpele wond uitgroeien tot iets ernstigs als kanker.

Dat is waarschijnlijk wat we bij Piko zien: een hardnekkige wond aan zijn oor die nooit genas, wat we ook probeerden.

Wat is de volgende stap? Ons behandelplan

Om de diagnose te bevestigen, raadt de dierenarts een biopsie aan. Door de aard en de plek van de tumor is dat geen simpele naaldbiopsie. De dierenarts moet het hele aangetaste gebied operatief verwijderen – dat betekent een groot deel van Piko’s oorschelp amputeren – en het naar het lab sturen voor histopathologisch onderzoek.

Alleen onder de microscoop kunnen ze met zekerheid zeggen of het SCC is.

De totale kosten van de ingreep, inclusief operatie en lab, liggen tussen 2,5 en 3 miljoen IDR (ongeveer €150–180). Als de biopsie bevestigt dat het om een plaveiselcelcarcinoom gaat, kijkt de dierenarts of de kanker met schone randen is verwijderd (dus volledig). Blijven er kankercellen achter, dan kunnen vervolgbehandelingen zoals cryotherapie, laser of bestraling nodig zijn om te voorkomen dat het terugkomt.

Hebben honden echt vlees nodig? Dit onderzoek – en de industrie achter de voerbak – kan je kijk veranderen

Als het over honden en voer gaat, duikt steeds hetzelfde idee op: ze hebben vlees nodig. De meeste mensen herhalen het zonder erbij na te denken. Het klinkt logisch. Het voelt natuurlijk. Maar er is nu onderzoek dat laat zien dat het misschien helemaal niet klopt – en als je ziet hoe de dierenvoedingsindustrie echt werkt, ga je vanzelf nadenken.

Een nadere blik op het onderzoek

In een onderzoek dat in april 2024 in het tijdschrift PLOS ONE verscheen, volgden twee onderzoekers – Dr. Tonatiuh Melgarejo en Dr. Annika Linde – 15 honden een vol jaar lang. Het waren geen proefdieren, maar gezonde volwassen honden die overstapten op plantaardige brokken van V-Dog. Het voer voldeed aan alle officiële voedingsnormen. Het doel? Kijken of honden gezond blijven op een dieet zonder enig dierlijk ingrediënt.

Het was geen vluchtige blik. De honden werden aan het begin, halverwege en aan het eind van het jaar onderzocht. Bloedwaarden, hartwaarden, vitaminespiegels, gewicht – alles werd bijgehouden.

En de uitkomst? Er veranderde niet veel. En daar gaat het precies om.

• De honden bleven gezond.
• Geen tekenen van tekorten.
• Sommige vielen op een gezonde manier af.
• De vitamine D-waarden, die bij sommige honden aan het begin laag waren, werden zelfs normaal zonder extra supplementen.

Met andere woorden: geen vlees, geen probleem.

Wat zit er eigenlijk in dierenvoer?

Als honden zonder vlees gezond kunnen blijven, is de volgende vraag: wat geven we ze eigenlijk als we wel vlees gebruiken?

Volgens een artikel van Vegan FTA is de dierenvoedingsindustrie een enorme, verborgen motor van dierenleed. Een paar dingen die de meeste mensen niet weten:

• De industrie draagt elk jaar bij aan het doden van miljarden dieren.
• Zo’n 27 miljoen pond afgekeurde dierlijke delen – vlees dat niet geschikt is voor mensen – wordt elke drie maanden tot dierenvoer verwerkt.
• Daaronder vallen afval uit de bio-industrie, zieke dieren en vlees uit bedrijven met extreem lage dierenwelzijnsnormen.
• En dan is er nog de impact op het milieu: ontbossing, overbevissing, CO₂-uitstoot – het hoort er allemaal bij.

Veel dierenvoer gebruikt niet alleen restjes van wat mensen eten. Het creëert zijn eigen vraag. En vaak met ingrediënten die we in ons eigen eten nooit zouden accepteren.

Dus wat nemen we hiervan mee?

Het gaat er niet om mensen voor te schrijven wat ze hun hond moeten geven. Elke situatie is anders. Sommige honden hebben allergieën. Sommige hebben medische problemen. En overstappen op ander voer moet altijd voorzichtig en goed geïnformeerd gebeuren.

Maar het gaat er wel om even stil te staan en je af te vragen: als honden gezond kunnen zijn zonder vlees – en we kunnen voorkomen dat we bijdragen aan een industrie die gebouwd is op doden en verspilling – waarom zouden we er dan niet naar kijken?

Het gaat niet om perfectie. Het gaat om geïnformeerde keuzes. Dit onderzoek gaf het groene licht waar veel mensen op wachtten. Nu is het aan ieder van ons om te bepalen wat dat betekent.

Bronnen:

• Melgarejo T.A., Linde A. (2024). Domestic dogs maintain clinical, nutritional, and hematological health outcomes when fed a commercial plant-based diet for a year. PLOS ONE.
• Vegan FTA (2025). The Hidden Cruelty of the Pet Food Industry - And Why Dogs Don’t Need Meat.

Na een kort onderzoek bevestigde hij het: een liesbreuk.

Het is een van die dingen die enger klinken dan ze soms zijn. In feite is er een kleine opening in de buikwand – precies in het lieskanaal, een doorgang die van nature bij reuen en teven bestaat. Door die opening kan zacht weefsel, zoals vet of zelfs een darmlis, naar buiten drukken en vlak onder de huid komen te liggen.

Bij Jade is de breuk terug te duwen, dus hij kan voorzichtig weer naar binnen worden gedrukt. Dat is een goed teken. Het betekent dat het weefsel niet bekneld zit, goed doorbloed wordt en dat ze nu niet in gevaar is. Sommige honden worden ermee geboren – het is aangeboren – en bij teven blijft het vaak lang onopgemerkt. Vaak zie je het alleen als de hond ontspannen is of op een bepaalde manier ligt.

Maar niet elke breuk is onschuldig. Als het weefsel erin klem komt te zitten – dierenartsen noemen dat "beklemd" – of erger nog, geen bloed meer krijgt, kan het een noodgeval worden. Dan zie je zwelling, pijn, overgeven, minder eetlust of plotselinge gedragsveranderingen. In zulke gevallen is een operatie geen optie meer – dan is het dringend.

Voor nu is er niets aan de hand. Jades breuk is zacht, pijnloos en hindert haar niet. Maar we houden hem goed in de gaten. Want zoiets kan snel veranderen – en de grens tussen onschuldig en gevaarlijk is van buitenaf niet altijd te zien.

Er speelt nog iets mee. Liesbreuken komen vaker voor bij pups, vooral bij bepaalde rassen, en sommige onderzoeken suggereren dat hormonen en castratie of sterilisatie invloed kunnen hebben op hoe of wanneer ze verschijnen. Soms verschijnen breuken bij teven na hun eerste loopsheid of na een dracht, als de buikwand uitrekt en zwakker wordt. Bij Jade is het waarschijnlijk iets wat ze al sinds haar geboorte heeft.

Ik deel dit omdat het makkelijk over het hoofd wordt gezien – het is maar een bultje, toch? Maar weten waar je op moet letten, en wanneer je niet moet afwachten, kan het verschil maken. Zeker bij honden zoals Jade. Honden die je niet kunnen vertellen dat er iets mis is. Honden die erop rekenen dat wij het opmerken.

Dus dat doen we. Kijken. Controleren. Niet in paniek raken, maar het ook niet negeren.

En Jade? Die is nog steeds dezelfde clown. Ligt in de zon en tikt met haar staart als er iemand langsloopt. Eén klein bultje, maar niets houdt haar tegen om zichzelf te zijn.

Gisteren ging ik met Jade naar de dierenarts, omdat ze slecht at en gewoon niet zichzelf leek. Het deed me erg denken aan Hazels geval, en omdat het bij reddingshonden snel kan escaleren, wilde ik geen risico nemen. We deden bloedonderzoek om te zien wat er vanbinnen speelt.

De bloeduitslagen – wat betekenen ze?

Bloeduitslagen kunnen overweldigend lijken, dus hier een eenvoudig overzicht van Jades uitslagen:

1. Witte bloedcellen (WBC) – licht verhoogd

• Uitslag: 18.45 (normaalwaarde: 6.0 - 17.0)
• Witte bloedcellen helpen infecties te bestrijden. Een lichte verhoging zoals deze kan wijzen op een milde ontsteking, stress of een beginnende infectie.

2. Neutrofielen – hoger dan normaal

• Uitslag: 13.46 (normaalwaarde: 3.0 - 12.0)
• Neutrofielen zijn witte bloedcellen die op infecties reageren. Omdat ze licht verhoogd zijn, kan het lichaam bezig zijn met een ontsteking of een kleine infectie.

3. Rode bloedcellen (RBC) – licht verhoogd

• Uitslag: 9.52 (normaalwaarde: 5.0 - 8.5)
• Verhoogde RBC-waarden kunnen komen door uitdroging of stress. Omdat Jade weinig at, is lichte uitdroging mogelijk.

4. Hemoglobine & hematocriet – op de grens

• HGB: 17.0 (normaalwaarde: 12.0 - 18.0)
• HCT: 57.1 (normaalwaarde: 37.0 - 55.0)
• Deze waarden liggen iets boven normaal, wat weer kan wijzen op uitdroging of stress.

5. Bloedplaatjes – lager dan normaal

• Uitslag: 184 (normaalwaarde: 200 - 500)
• Bloedplaatjes helpen bij de bloedstolling. Een laag aantal kan komen door infecties, afweerproblemen of zelfs door teken overgedragen ziektes.

Behandelplan – Jade weer op de been helpen

De dierenarts gaf Jade opnieuw mirtazapine (hetzelfde eetlustopwekkende middel dat Hazel hielp) om haar aan het eten te krijgen. Omdat we onlangs een teek bij haar hadden gevonden, kreeg ze ook Bravecto, een middel tegen vlooien en teken dat maanden beschermt. Omdat door teken overgedragen ziektes kunnen leiden tot weinig bloedplaatjes en algemene zwakte, was dat een belangrijke voorzorg.

Voor nu houden we haar goed in de gaten, zorgen we dat ze genoeg drinkt en letten we op haar eetlust. Als het nodig is, doen we over een paar dagen extra onderzoek.

Tot slot

Jades geval lijkt op dat van Hazel, maar door de lage bloedplaatjes ben ik iets voorzichtiger, zeker na die teek. Hopelijk voelt ze zich met de behandeling, rust en wat tijd snel beter. Ik houd je op de hoogte!

Eerste indrukken bij de dierenarts

Het eerste onderzoek bevestigde wat ik al vermoedde: Tweety is mager, zit vol vlooien en kan moeilijk goed lopen. Haar achterpoten werken niet zoals ze zouden moeten, en ze reageert met pijn als je haar knieën aanraakt. De eerste inschatting van de dierenarts: vertraagde reflexen, artrose en vocht in de gewrichten, mogelijk door een gescheurde band of een zware ontsteking.

De röntgenfoto’s vertelden meer over haar verleden:

• Een oude, onbehandelde heupbreuk die al met eeltvorming is genezen
• Spierafbraak in de achterpoten doordat ze lang niet gebruikt zijn
• Zware artrose in het knie- en spronggewricht

Helaas is een operatie bij haar toestand geen optie. Het beste is pijnbestrijding, gewrichtssupplementen en misschien acupunctuur om haar ongemak te verlichten.

Bloeduitslagen – wat speelt er vanbinnen?

Omdat Tweety een oudere hond is met een onbekende medische geschiedenis, stemde ik in met volledig bloedonderzoek om verborgen problemen op te sporen.

Bloedbeeld:

• Bloedarmoede & weinig bloedplaatjes – dit kan komen door bloedparasieten, beenmergziekte, afweerproblemen of zelfs stollingsstoornissen.
• Witte bloedcellen normaal – geen tekenen van een acute infectie.

Orgaanwaarden:

• Nier- & leverfunctie normaal – een grote opluchting!
• Hoog totaal eiwit & globuline – waarschijnlijk door een chronische ontsteking.
• Laag amylase & cholesterol – wijst op ondervoeding.

Omdat bloedarmoede en weinig bloedplaatjes op bloedparasieten kunnen wijzen, was de volgende stap een PCR-test ter bevestiging.

PCR-test – de uiteindelijke diagnose

De uitslag was positief voor Mycoplasma haemocanis (een bloedparasiet). Dat verklaart de bloedarmoede en laat zien dat ze al een tijd met een chronische infectie rondloopt.

Behandelplan – Tweety een tweede kans geven

Na overleg met de dierenarts stemde ik in met het volledige behandelplan, met daarin:

• Ontworming
• Bravecto (tegen teken & vlooien)
• Vaccinatie
• Pijnstillers & ontstekingsremmers
• Gewrichtssupplementen

De orthopedisch dierenarts bekijkt haar geval ook, om te zien of er nog iets kan worden gedaan voor haar mobiliteit.

Voor nu laat ik haar landen, kijk ik hoe ze op de behandeling reageert en hoe ze went. Het wordt een lange weg, maar ze is in elk geval veilig, warm en krijgt eindelijk de zorg die ze verdient.

Binnenkort meer over haar vooruitgang!

Update: 04.02.2025

Tweety’s diagnose – wat de dierenarts vond

Na een volledig orthopedisch onderzoek hebben we nu een duidelijk beeld van wat er met Tweety aan de hand is. Ze kan nog lopen, maar beweegt heel langzaam en belast haar rechterachterpoot meer. Het goede nieuws: haar zenuwreflexen zijn normaal, er is dus in elk geval geen ernstige zenuwschade.

Maar na een sedatie voor een grondiger onderzoek vond de dierenarts een gescheurde kruisband in haar linkerachterpoot. De voorste kruisband (CCL) bij honden is eigenlijk hetzelfde als de voorste kruisband bij mensen – een belangrijke band in de knie die het gewricht stabiliseert. Als die scheurt, geeft dat pijn, instabiliteit en moeite met lopen.

Daarnaast bevestigden de röntgenfoto’s dat Tweety ook een oude, onbehandelde bekkenbreuk aan de linkerkant heeft. Dat gebeurde waarschijnlijk lang voordat ik haar vond, en omdat het al genezen is, zou een operatie nu niets meer uithalen. Ze heeft ook zware artrose in haar knie, wat haar beweging nog meer beperkt.

Wat is het plan voor Tweety?

Voor nu gaan we door met gewrichtssupplementen, pijnstilling en ontstekingsremmers, zodat ze zich zo goed mogelijk voelt. De dierenarts wil haar toestand eerst stabiliseren voordat een operatie aan de orde komt.

Zodra ze sterker is, is het plan om de gescheurde kruisband te opereren. De beschadigde band wordt vervangen of gestabiliseerd, zodat ze beter kan bewegen en minder pijn heeft.

Omdat Tweety nog niet gesteriliseerd is, raadt de dierenarts aan dat tegelijk met de knieoperatie te doen. Zo hoeft ze minder vaak onder narcose en verloopt het herstel makkelijker.

Ik kreeg ook een kostenraming – 5,9 miljoen IDR voor de operatie en sterilisatie, exclusief medicijnen na de operatie.

Hoe gaat het nu met Tweety?

Ondanks alles houdt Tweety zich sterk. Ze eet goed en rust veel, precies wat ze nu nodig heeft. Het doel is haar zo stabiel en comfortabel mogelijk te krijgen voor de operatie.

Ze is er nog niet, maar we weten nu wel precies wat ze nodig heeft. Binnenkort meer!

Hazel eet de afgelopen twee dagen niet echt goed, en daar word ik altijd ongerust van. Met een opvang vol honden raak je gewend aan allerlei ups en downs, maar als er één ineens geen trek meer heeft, is dat altijd een reden om het na te laten kijken.

Omdat ze geen duidelijke tekenen van ziekte had – geen koorts, het tandvlees zag er goed uit en haar energie was niet slecht – besloot ik voor de zekerheid toch met haar naar de dierenarts te gaan. We lieten een bloedtest doen om te zien of er iets mis was.

Bloeduitslagen – wat betekenen ze?

Bloeduitslagen kunnen verwarrend zijn, dus ik leg het eenvoudig uit. Dit is wat we vonden:

1. Witte bloedcellen (WBC)

Hazels WBC: 12,22 (normaal: 6,0 - 17,0)

Goed nieuws: dit betekent dat er geen grote infectie of ontsteking speelt.

2. Rode bloedcellen (RBC)

Hazels RBC: 9,54 (normaal: 5,0 - 8,5)

Een beetje hoog. Dat kan komen door lichte uitdroging of gewoon door stress in de kliniek.

3. Hematocriet (HCT) en hemoglobine (HGB)

HCT: 59,5% (normaal: 37,0 - 55,0%)

HGB: 19,3 g/dL (normaal: 12,0 - 18,0 g/dL)

Beide zijn licht verhoogd, wat ook op uitdroging of stress kan wijzen.

4. Bloedplaatjes (PLT)

PLT: 383 (normaal: 200 - 500)

Hier is niets om je zorgen over te maken. De bloedstolling ziet er normaal uit.

5. Andere witte bloedcellen (neutrofielen, lymfocyten enz.)

• Neutrofielen, lymfocyten en monocyten liggen binnen de norm, dus geen duidelijke infectie.
• Eosinofielen: 0,16 (normaal: 0,1 - 1,2) – normaal, dus geen tekenen van parasieten of allergieën.
• Basofielen: 0,18 (normaal: 0 - 0,1) – licht verhoogd, wat kan wijzen op een kleine allergische reactie of wat ontsteking, maar niets ernstigs.

Dus, wat is de diagnose?

Eerlijk gezegd staat er niets echt alarmerends in haar bloedwaarden. Geen infecties, geen tekenen van bloedarmoede en geen ernstige uitdroging. De licht verhoogde rode bloedcellen en het hematocriet kunnen gewoon door stress of lichte uitdroging komen.

Omdat ze zich niet echt ziek gedraagt – geen braken, geen diarree – besloot de dierenarts nog niet met zware behandelingen te beginnen.

Behandelplan

Medicatie: cyproheptadine

De dierenarts gaf me cyproheptadine. Dat is eigenlijk een antihistaminicum dat ook de eetlust stimuleert. Het wordt vaak gebruikt als een hond niet eet, maar er geen duidelijke ziekte achter zit.

Dosering en instructies

• 2x per dag, 1 tablet
• Na het eten geven

Het plan is om haar de komende dagen goed in de gaten te houden. Als ze weer gaat eten en het goed met haar gaat, prima! Zo niet, dan zoeken we verder en doen we eventueel meer onderzoek, zoals een echo om haar organen te bekijken.

Volgende stappen

Voorlopig houd ik Hazel goed in de gaten en zorg ik dat ze zich prettig voelt. Als ze eten blijft weigeren of andere signalen laat zien, zoals lusteloosheid of braken, gaan we terug naar de dierenarts voor een uitgebreider onderzoek.

Ik laat snel weten hoe het met haar gaat. Duimen dat het iets kleins is en dat ze snel weer de oude is!

Daarbij ontdekten we een paar gezondheidsproblemen die aandacht en zorg nodig hebben. In dit bericht leg ik uit wat elke aandoening betekent, gevolgd door Pims uitslagen en zijn behandelplan.

Wat hebben we onderzocht en waarom?

Om zeker te zijn dat het goed gaat met Pim, deed de dierenarts het volgende:

• Röntgenfoto: om zijn longen en luchtwegen te bekijken op afwijkingen, zoals vochtophoping of problemen met de luchtpijp.
• Hartecho (echocardiogram): om Pims hartfunctie te beoordelen en te kijken of er tekenen van ziekte zijn.
• Bloeddrukmeting: om zijn hart en bloedvaten te controleren.

Dankzij dit onderzoek hebben we een duidelijk beeld van Pims huidige toestand.

Welke aandoeningen heeft Pim?

• Mitralisklepaandoening (MMVD, stadium B1): MMVD is een van de meest voorkomende hartaandoeningen bij honden, vooral bij kleine rassen. Het treft de mitralisklep tussen de linkerboezem en de linkerkamer van het hart. Na verloop van tijd kan de klep slijten en niet meer goed sluiten, waardoor bloed terugstroomt (regurgitatie). Stadium B1 betekent dat de aandoening mild is, zonder duidelijke vergroting van het hart en zonder klachten als hoesten of benauwdheid. In dit stadium is geen medicatie nodig, maar goede controle is belangrijk om te zorgen dat de ziekte niet verergert.
• Ingezakte luchtpijp (graad I): bij een ingezakte luchtpijp worden de kraakbeenringen van de luchtpijp zwakker, waardoor de luchtweg vernauwt. Dat kan leiden tot hoesten, piepen of moeite met ademen. Graad I is de mildste vorm, met minimale vernauwing. Vaak is het goed te beheersen met aanpassingen in de leefstijl en controle.
• Vocht in de longen: vocht in de longen (longoedeem) kan verschillende oorzaken hebben, waaronder infecties zoals bronchitis of bronchopneumonie. Pims röntgenfoto liet tekenen van vochtophoping zien, waarschijnlijk door luchtwegproblemen en niet door vergevorderd hartfalen.

Pims uitslagen en bevindingen

• Hartecho: hartslag 95 slagen per minuut, binnen de norm voor een rustige hond.
• Ejectiefractie (EF): 71,05%, wat betekent dat Pims hart het bloed goed rondpompt.
• Geen vergroting van het hart: dit bevestigt dat zijn MMVD in een vroeg stadium (B1) is.
• Geen turbulentie in de bloedstroom: er is geen ernstige terugstroom door de mitralisklep.
• Röntgenfoto: lichte vernauwing van de luchtpijp, wat past bij zijn af en toe hoesten.
• Vocht in de longen: wijst op ontsteking of infectie, passend bij bronchitis of bronchopneumonie.
• Bloeddruk: Pims bloeddruk was normaal. Dat is geruststellend en past bij de diagnose MMVD B1.

Behandelplan voor Pim

• Medicatie: plaspillen (19 dagen) om het vocht in zijn longen te verminderen.
• Bromhexine: een slijmoplossend middel om de luchtwegen vrij te maken.
• Gentamicine: een antibioticum tegen een eventuele infectie achter de bronchitis.
• Voeding: Pim stapt over op een speciaal hartdieet. Dat betekent weinig zout, zodat hij geen vocht vasthoudt en zijn hart niet extra belast wordt.
• Weinig snacks, voor een evenwichtig en hartvriendelijk dieet.
• Leefstijl: letten op ademhaling en hoesten, en op veranderingen zoals meer hoesten of zwaar ademen.
• Regelmatige controles: Pim moet terugkomen om zijn hart en longen te volgen.

Hoe gaat het verder met Pim?

Pims aandoeningen zijn goed te behandelen en hij is ondanks alles goedgemutst. Met de voorgeschreven behandeling en de aanpassingen zouden zijn klachten flink moeten verbeteren. Ik houd hem de komende weken goed in de gaten en laat iedereen weten hoe het gaat. Pim is zo’n dappere jongen en heeft het bezoek aan de dierenarts als een kampioen doorstaan. Dank jullie wel voor alle liefde en positieve energie voor hem.

De uitslagen gaven een duidelijker beeld van hoe het nu met haar gaat:

Biochemie (lever- en nierfunctie)

• ALP (alkalische fosfatase): 57 U/L. ALP is een enzym dat vooral in de lever, de botten en de galwegen voorkomt. Haar waarde ligt binnen de norm (20-150 U/L), dus er zijn geen actieve lever- of botproblemen.
• ALT (alanineaminotransferase): 23 U/L. ALT is een enzym dat vooral in de lever zit; hoge waarden kunnen op leverschade wijzen. Met een normale ALT (10-118 U/L) zijn er geen aanwijzingen voor leverontsteking of -schade.
• BUN (ureumstikstof): 16 mg/dL. BUN meet stikstof uit ureum, een afvalstof die de nieren verwerken. Haar waarde ligt binnen de norm (7-25 mg/dL), dus haar nieren werken goed.
• CRE (creatinine): 1,1 mg/dL. Creatinine is nog een maat voor de nierfunctie, omdat het een afvalstof uit de spieren is. Haar waarde is normaal (0,3-1,4 mg/dL), wat een gezonde nierfunctie verder bevestigt.
• GLU (glucose): 96 mg/dL. Dit is haar bloedsuiker. Met een normale waarde (60-110 mg/dL) heeft ze geen problemen met haar bloedsuiker, en dat is geruststellend.
• TP (totaal eiwit): 7,5 g/dL. Totaal eiwit geeft de hoeveelheid eiwitten zoals albumine en globuline in het bloed weer. Haar waarde is normaal (5,4-8,2 g/dL), wat wijst op voldoende voeding en geen leverproblemen.

Hematologie (bloedcellen en bloedarmoede)

• WBC (witte bloedcellen): normaal. Witte bloedcellen horen bij het immuunsysteem en bestrijden infecties. Haar aantal is normaal, dus geen bacteriële of virale infectie.
• RBC (rode bloedcellen): 5,40 x 10^12/L. Rode bloedcellen vervoeren zuurstof door het lichaam. Haar aantal is laag, wat wijst op bloedarmoede: te weinig rode bloedcellen, wat moeheid en zwakte kan veroorzaken.
• HCT (hematocriet): 33,45%. Het hematocriet geeft aan welk deel van het bloed uit rode bloedcellen bestaat. Haar waarde ligt onder de norm (37-55%), wat de bloedarmoede bevestigt.
• HGB (hemoglobine): 9,0 g/dL. Hemoglobine is het eiwit in rode bloedcellen dat zuurstof vervoert. Ook deze waarde is te laag (12-18 g/dL).
• PLT (bloedplaatjes): 570 x 10^9/L. Bloedplaatjes helpen bij de bloedstolling. Haar aantal is in orde, er zijn geen problemen met de stolling.

Verdere bevindingen en behandelplan

De dierenarts denkt dat haar bloedarmoede veroorzaakt kan worden door een bloedparasiet, een infectie die rode bloedcellen beschadigt en zo zorgt voor lage RBC-, HCT- en HGB-waarden. Bloedparasieten die dit bij honden vaak veroorzaken zijn:

• Ehrlichia: een bacteriële infectie die door teken wordt overgedragen en vaak bloedarmoede veroorzaakt.
• Anaplasma: nog een door teken overgedragen bacteriële infectie die de bloedcellen aantast.
• Babesia: een eencellige parasiet, ook overgedragen door teken, die rode bloedcellen infecteert en een specifieke behandeling nodig heeft.

We zijn meteen met antibiotica begonnen tegen veelvoorkomende bloedparasieten zoals Ehrlichia of Anaplasma. De komende week houden we bij hoe ze op de behandeling reageert en of haar energie, gewicht en algemene gezondheid verbeteren. Zo hopen we haar de beste kans op volledig herstel te geven en haar voor te bereiden op verdere ingrepen als ze sterker is.

Vandaag kreeg Delbo ontwormingstabletten, en morgen krijgt hij Bravecto tegen vlooien en teken. Over twee weken geef ik hem een tweede dosis ontwormingsmiddel, zodat ook achtergebleven parasieten worden aangepakt.

Delbo eet slecht, wat kan komen door de uitdroging of een mogelijke infectie. Zijn bloedwaarden wijzen niet sterk op een bloedparasiet – dat is geruststellend – maar ze zijn nog wel wat wisselend. We proberen de oorzaak van zijn klachten te vinden en zorgen dat hij de zorg krijgt die hij nodig heeft.

Blijf volgen hoe het met Delbo gaat, terwijl we het probleem proberen te vinden en hem weer blij en gezond willen krijgen.

Dit zijn de bloeduitslagen:

ALT (alanineaminotransferase) - 23 U/L

Normaal: 10-118 U/L. Wat het betekent: ALT is een enzym dat helpt bij het verwerken van eiwitten in de lever. Delbo’s waarde is normaal, dus zijn lever werkt goed.

BUN (ureumstikstof) - 13 mg/dL

Normaal: 7-25 mg/dL. Wat het betekent: BUN is een afvalstof uit de afbraak van eiwit die de nieren uit het bloed filteren. Delbo’s BUN is normaal, dus zijn nieren filteren goed.

CRE (creatinine) - 1,3 mg/dL

Normaal: 0,3-1,4 mg/dL. Wat het betekent: creatinine is nog een afvalstof, vooral uit de spieren, die door de nieren wordt gefilterd. De normale waarde betekent dat Delbo’s nieren gezond zijn.

GLU (glucose) - 100 mg/dL

Normaal: 60-110 mg/dL. Wat het betekent: glucose is bloedsuiker, en een normale waarde is belangrijk. Delbo’s lichaam gaat dus goed om met zijn energie.

TP (totaal eiwit) - 7,3 g/dL

Normaal: 5,4-8,2 g/dL. Wat het betekent: deze test meet de totale hoeveelheid eiwit in het bloed. Eiwitten zijn belangrijk voor veel lichaamsfuncties, zoals genezing en het bestrijden van infecties. Delbo’s waarden zijn gezond.

HEM (hemolyse) - 1+

Wat het betekent: er zijn tijdens de test wat rode bloedcellen kapotgegaan. Dat komt vaak voor en heeft meestal geen invloed op de betrouwbaarheid. Volledig bloedbeeld:

RBC (rode bloedcellen) - 8,73 x 10^12/L

Normaal: 5,50-8,50 x 10^12/L. Wat het betekent: een licht verhoogd aantal rode bloedcellen kan wijzen op uitdroging, omdat er minder vocht in het bloed zit en het geconcentreerder is.

WBC (witte bloedcellen) - 16,73 x 10^9/L

Normaal: 6,00-17,00 x 10^9/L. Wat het betekent: witte bloedcellen bestrijden infecties. Delbo’s waarde zit aan de bovenkant van normaal, wat kan betekenen dat zijn lichaam een infectie of ontsteking bestrijdt.

Eosinofielen - verhoogd

Wat het betekent: dit zijn witte bloedcellen die stijgen bij allergieën of parasitaire infecties. De verhoging past bij Delbo’s voorgeschiedenis en klachten.

Samenvatting: Delbo’s uitslagen laten grotendeels een normale lever- en nierfunctie en een goede bloedsuiker zien. Wel zijn er tekenen van uitdroging en mogelijk een infectie, gezien het verhoogde aantal rode bloedcellen en de hoog-normale witte bloedcellen. De stijging van eosinofielen wijst erop dat hij een infectie of allergische reactie kan hebben, mogelijk door parasieten.

Met deze basiskennis begrijpen we beter waar Delbo’s lichaam nu mee te maken heeft en waarom de behandelingen (zoals ontwormen) gericht zijn op deze problemen.

Wat zijn bloedparasieten bij honden?

Bloedparasieten zijn kleine organismen die de bloedbaan van een hond binnendringen en rode bloedcellen vernietigen, wat tot ernstige gezondheidsproblemen leidt. De meest voorkomende bloedparasieten bij honden zijn:

• Babesia: een eencellige parasiet die rode bloedcellen infecteert en babesiose veroorzaakt. Hij wordt vaak door teken overgedragen en leidt tot koorts, bloedarmoede, lusteloosheid en donkere urine.
• Anaplasma: een bacteriële parasiet, ook verspreid door teken, die anaplasmose veroorzaakt. Klachten zijn onder meer koorts, gewrichtspijn, lusteloosheid en weinig eetlust.
• Ehrlichia: nog een door teken overgedragen bacteriële infectie, die ehrlichiose veroorzaakt. Ze tast witte bloedcellen aan en kan leiden tot koorts, gezwollen lymfeklieren, bloedingen en bloedarmoede.
• Hartworm (Dirofilaria immitis): wordt door muggen overgedragen. Deze parasiet nestelt zich in het hart en de bloedvaten en veroorzaakt hartwormziekte. Klachten zijn onder meer hoesten, vermoeidheid, hartfalen en zonder behandeling zelfs de dood.
• Leishmania: wordt door zandvliegen verspreid en veroorzaakt leishmaniose, die meerdere organen kan aantasten en leidt tot gewichtsverlies, huidletsels en lusteloosheid.

Op Bali zijn Ehrlichia, Babesia en Anaplasma de meest voorkomende bloedparasieten bij honden. Ze worden vooral verspreid door teken, vlooien en muggen, die goed gedijen in het tropische klimaat. Raakt een hond besmet, dan verzwakt zijn immuunsysteem en kunnen er levensbedreigende complicaties ontstaan. Vroege opsporing en snelle behandeling zijn essentieel om het leven van je hond te redden.

Klachten bij bloedparasieten

Het is belangrijk om de klachten vroeg te herkennen, want infecties kunnen snel verergeren. Veelvoorkomende signalen zijn:

• Lusteloosheid – ongewoon moe of weinig energie.
• Weinig eetlust – weigeren te eten, vaak een teken van bloedarmoede.
• Koorts – een hogere lichaamstemperatuur dan normaal.
• Bleek tandvlees – een teken van bloedarmoede door afbraak van rode bloedcellen.
• Gewichtsverlies – onverklaarbaar afvallen kan op ernstige problemen wijzen.
• Gezwollen lymfeklieren – wijzen erop dat het lichaam een infectie bestrijdt.
• Braken of diarree – maag-darmklachten kunnen samengaan met een infectie met bloedparasieten.

Heeft je hond een van deze klachten, ga dan zo snel mogelijk naar de dierenarts voor een bloedtest.

Bloedparasieten voorkomen op Bali

Bloedparasieten voorkomen is op Bali lastig, omdat er zoveel teken en muggen zijn. Toch kun je het risico verkleinen:

• Regelmatig behandelen tegen teken en vlooien: gebruik consequent middelen zoals Bravecto of spot-ons zoals Revolution.
• De vacht vaak controleren: kijk je hond regelmatig na op teken, vlooien of beten, vooral na een wandeling.
• Piekmomenten van muggen vermijden: houd je hond binnen bij zonsopgang en zonsondergang, als muggen het actiefst zijn.
• Schone leefomgeving: was de mand van je hond en maak de leefruimte schoon om teken te voorkomen.
• Vuil water vermijden: laat je hond niet drinken of zwemmen in vuil water, een broedplaats voor parasieten.
• Vaccins en preventieve middelen: vraag je dierenarts naar vaccins of preventieve middelen tegen veelvoorkomende bloedparasieten.
• Teken snel verwijderen: vind je een teek, verwijder hem dan direct met een tekentang om het risico op infectie te verkleinen.

Behandeling van bloedparasieten

Test je hond positief op bloedparasieten, dan is een snelle behandeling cruciaal. Dierenartsen schrijven meestal antibiotica of antiparasitaire middelen voor. Een belangrijk onderdeel van de behandeling is het volgen van de PCV (packed cell volume), het percentage rode bloedcellen in het bloed. Dat is essentieel, omdat bloedparasieten zoals Babesia en Ehrlichia rode bloedcellen kunnen vernietigen en zo bloedarmoede veroorzaken.

Met de PCV kan de dierenarts inschatten hoe ernstig de bloedarmoede is en hoe het bloed er in het algemeen voor staat. In ernstige gevallen kan je hond een bloedtransfusie of andere intensieve behandeling nodig hebben. Ook na de behandeling zijn controle-bloedtests belangrijk om zeker te weten dat de parasieten helemaal weg zijn. Blijvende preventie helpt je hond te beschermen tegen nieuwe infecties.

Bloedarmoede aanpakken

Bloedarmoede, een veelvoorkomende complicatie van bloedparasieten, kan je hond flink verzwakken. Weinig eetlust, een belangrijk symptoom, maakt herstel nog moeilijker. Om de aanmaak van rode bloedcellen en het herstel te ondersteunen, kan de behandeling bestaan uit:

• IJzersupplementen: om de aanmaak van rode bloedcellen te stimuleren.
• Kippenlever: voedzaam eten dat het herstel ondersteunt.
• Chinese geneeskunde (Fufang): door sommige dierenartsen gebruikt om de aanmaak van rode bloedcellen te stimuleren.

Je dierenarts geeft specifiek advies op basis van de toestand van je hond.

Help straathonden beschermen tegen bloedparasieten

Veel straathonden op Bali zijn extra kwetsbaar voor bloedparasieten, omdat niemand voor ze zorgt. Zo kun je helpen:

• Doneer middelen tegen teken en vlooien: veel opvangen hebben geen geld voor preventie. Een donatie van bijvoorbeeld Bravecto maakt een groot verschil.
• Steun sterilisatie- en vaccinatieprogramma’s: doneer aan of help bij lokale dierenwelzijnsorganisaties die preventie voor straathonden aanbieden.
• Voer straathonden en houd ze in de gaten: zie je regelmatig straathonden, geef ze dan eten en let op hun gezondheid. Neem contact op met een dierenarts als je klachten van bloedparasieten ziet.

Tot slot: je hond beschermen tegen bloedparasieten op Bali

Bloedparasieten zijn een serieuze bedreiging voor honden op Bali, maar met kennis en actie kun je je hond beschermen. Herken de klachten op tijd, gebruik preventieve middelen en ga direct naar de dierenarts als het nodig is. Met de juiste stappen blijft je hond gezond en veilig, ondanks het gevaar van deze infecties.

Hij probeerde het droogvoer te eten dat ik hem gaf, maar het was duidelijk dat hij het moeilijk had en pijn had. Toen hij wegliep, was ik bang dat ik hem kwijt zou raken, maar ik besloot hem te volgen in de hoop zijn vertrouwen te winnen. Hij liep steeds verder weg en ik was bang dat ik hem niet zou bijhouden. Maar ik gaf niet op. Ik liep terug naar mijn scooter, reed hem achterna en vond hem een paar straten verder. Gelukkig had ik een riem bij me en lukte het me die om hem heen te doen.

Toen ik met hem thuiskwam, was hij volledig uitgeput, en ik regelde snel een chauffeur om hem naar de kliniek te brengen.

Hij ligt nu in de kliniek en krijgt de zorg die hij zo hard nodig heeft. Wat ik eerst aanzag voor eten in zijn bek, bleek een deel van zijn tong te zijn, dat zwaar gewond en afgestorven was. Het is moeilijk te zeggen hoe lang hij al zo leed, maar zijn broze lichaam vertelt een verhaal van langdurige pijn en honger.

Hope heeft ook bloedarmoede, weinig bloedplaatjes en een infectie die zijn witte bloedcellen heeft doen stijgen. Zijn nieren zijn er niet best aan toe, waarschijnlijk door de ernstige uitdroging, maar we hopen dat hij met de juiste zorg kan herstellen. Ook zijn leverenzymen zijn licht verhoogd, nog een zorg erbij.

De kliniek heeft Hope aan het infuus gelegd om hem weer op vocht te brengen en is begonnen met antibiotica en pijnstillers, zodat hij zich wat beter voelt. De komende dagen volgt meer onderzoek om te begrijpen hoe ernstig zijn verwondingen en ziektes zijn. We nemen het stap voor stap en richten ons eerst op hem stabiliseren, voordat we verdere ingrepen doen.

Bloeduitslagen

• Rode bloedcellen en hemoglobine: hematocriet (35,3%) en hemoglobine (12,2 g/dL). Deze waarden wijzen op lichte bloedarmoede. Hemoglobine is het eiwit in rode bloedcellen dat zuurstof vervoert; lagere waarden betekenen dat Hope’s lichaam minder zuurstof krijgt dan nodig.
• Gemiddeld celvolume (MCV) (61,3 fL): dit is de gemiddelde grootte van Hope’s rode bloedcellen. De waarde is wat laag, dus de rode bloedcellen zijn kleiner dan normaal, wat met de bloedarmoede kan samenhangen.
• Witte bloedcellen (WBC): totaal WBC (36,18 K/µL). Deze waarde is sterk verhoogd en wijst op een krachtige reactie op een infectie of ontsteking.
• Neutrofielen (26,41 K/µL, 73,0%): witte bloedcellen die infecties bestrijden. Het verhoogde aantal betekent dat Hope’s lichaam actief tegen een infectie vecht.
• Lymfocyten (12,8%): deze cellen zijn meestal lager bij een flinke bacteriële infectie.
• Monocyten (4,68 K/µL, 12,9%): ook licht verhoogd, wat op ontsteking of een lopende infectie kan wijzen.
• Bloedplaatjes (58 K/µL): deze waarde is laag. Hope’s lichaam heeft mogelijk moeite met de bloedstolling, iets wat vaak samengaat met infecties of andere ernstige aandoeningen.

Bloedchemie

• Nierfunctie: creatinine (2,8 mg/dL) en ureum (> 130 mg/dL). Deze waarden zijn veel hoger dan normaal, wat zorgwekkend is. Ze geven aan dat Hope’s nieren niet goed werken, mogelijk door uitdroging of een ernstiger onderliggende aandoening.
• Leverfunctie: ALT (129 U/L). Dit enzym is licht verhoogd, wat kan wijzen op wat belasting van de lever, mogelijk door de infectie of ontsteking.
• ALP (128 U/L): binnen de norm, dus geen duidelijke aandoening van de galwegen of botten.
• Eiwitten: totaal eiwit (9,8 g/dL). Licht verhoogd, mogelijk als reactie op chronische ontsteking.
• Albumine (3,2 g/dL): normaal. Ondanks alles kan Hope’s lichaam nog de nodige eiwitten aanmaken, en dat is een goed teken.
• Globuline (6,6 g/dL): verhoogd, wat opnieuw wijst op een ontstekings- of infectieproces.

Samenvatting:

• Bloedarmoede: Hope is licht bloedarm, waarschijnlijk door zijn strijd tegen infectie en ondervoeding.
• Infectie/ontsteking: er speelt een flinke infectie of ontsteking in Hope’s lichaam, gezien het zeer hoge aantal witte bloedcellen en de betrokken celtypes.
• Belaste nieren: zijn nieren werken nu niet goed. Dat kan tijdelijk zijn door uitdroging, maar het kan ook op een ernstiger probleem wijzen.
• Belaste lever: er is een lichte verhoging van de leverenzymen, mogelijk door de algemene belasting van zijn lichaam.
• Uitdroging: de nierwaarden en zijn algemene toestand wijzen op ernstige uitdroging, wat past bij wat we zagen.

Uitleg van de PCR-test

De PCR-test laat zien dat Hope positief is op de bloedparasiet Babesia canis. Dit is een ernstige infectie die door teken wordt overgedragen en babesiose kan veroorzaken, een ziekte die rode bloedcellen aantast en tot bloedarmoede en andere complicaties leidt.

Belangrijkste bevindingen:

• Babesia canis: Ct-waarde 30,86. De PCR-test vond Babesia canis met een Ct-waarde van 30,86, wat de infectie bevestigt. De Ct-waarde (cycle threshold) geeft aan vanaf welk punt het genetisch materiaal van de ziekteverwekker in de test aantoonbaar is. Een positieve uitslag op dit niveau betekent dat de parasiet actief in Hope’s bloed aanwezig is.
• Andere tests: Babesia gibsoni, Borrelia burgdorferi, Ehrlichia spp. en het felien coronavirus waren allemaal negatief. Deze infecties zijn dus niet in Hope’s bloed gevonden.

Wat dit betekent en het behandelplan:

• Babesiose: de positieve uitslag voor Babesia canis verklaart Hope’s bloedarmoede, zwakte en mogelijk een deel van de nierproblemen. Deze parasiet vernietigt rode bloedcellen, wat past bij de eerdere bloeduitslagen.
• Behandelplan: imidocarb-injectie. De dierenarts wil op 18 augustus een imidocarb-injectie geven. Imidocarb is een middel tegen babesiose, en het is belangrijk om Hope eerst te stabiliseren voordat hij deze behandeling krijgt.
• Stabiliseren: de komende dagen ligt de nadruk op Hope stabiliseren met vocht, voeding en het volgen van zijn nierfunctie. Zodra hij stabiel is, krijgt hij de injectie, en de nierfunctie wordt opnieuw gecontroleerd om zeker te zijn dat de behandeling veilig is.

De familie zei dat hij in de banjar al tegen hondsdolheid was ingeënt, maar omdat daar geen bewijs van is, heb ik hem vandaag zekerheidshalve laten vaccineren. De bloeduitslagen hebben we ook al:

Bloedwaarden:

Witte bloedcellen (WBC)

• WBC (aantal witte bloedcellen): 24,42 x 10^3/uL. Normaal: 6,0 - 17,0 x 10^3/uL
• Uitleg: witte bloedcellen horen bij het immuunsysteem en bestrijden infecties. Een hoog aantal kan wijzen op een infectie, ontsteking of stress.

Verdeling van de witte bloedcellen

• LYM (lymfocyten): 6,94 x 10^3/uL (28,4%). Normaal: 1,0 - 4,8 x 10^3/uL
• Uitleg: lymfocyten zijn witte bloedcellen die belangrijk zijn voor de afweer. Een verhoogde waarde kan op infectie of stress wijzen.

MON (monocyten): 1,71 x 10^3/uL (7,0%)

• Normaal: 0,2 - 1,4 x 10^3/uL
• Uitleg: monocyten helpen bacteriën en dode cellen op te ruimen. Een lichte stijging kan wijzen op infectie of ontsteking.

NEU (neutrofielen): 14,04 x 10^3/uL (57,5%)

• Normaal: 3,0 - 11,5 x 10^3/uL
• Uitleg: neutrofielen zijn de meest voorkomende witte bloedcellen en reageren als eerste op een infectie. Hoge waarden wijzen meestal op een bacteriële infectie.

EOS (eosinofielen): 1,13 x 10^3/uL (4,6%)

• Normaal: 0,1 - 1,2 x 10^3/uL
• Uitleg: eosinofielen spelen een rol bij allergische reacties en het bestrijden van parasieten. Verhoogde waarden kunnen op allergie of parasieten wijzen.

BAS (basofielen): 0,30 x 10^3/uL (1,2%)

• Normaal: 0,0 - 0,3 x 10^3/uL
• Uitleg: basofielen zijn de zeldzaamste witte bloedcellen en spelen een rol bij allergische reacties. Hoge waarden zijn zeldzaam, maar kunnen op allergie of andere aandoeningen wijzen.

Rode bloedcellen (RBC)

• RBC (aantal rode bloedcellen): 6,20 x 10^6/uL. Normaal: 5,0 - 8,5 x 10^6/uL
• Uitleg: rode bloedcellen vervoeren zuurstof van de longen naar de rest van het lichaam. Deze waarde is normaal.

HGB (hemoglobine): 9,6 g/dL

• Normaal: 12,0 - 18,0 g/dL
• Uitleg: hemoglobine is het eiwit in rode bloedcellen dat zuurstof vervoert. Lage waarden kunnen wijzen op bloedarmoede of bloedverlies.

HCT (hematocriet): 25,0%

• Normaal: 37,0 - 55,0%
• Uitleg: het hematocriet meet het aandeel rode bloedcellen in het bloed. Lage waarden wijzen ook op bloedarmoede.

MCV (gemiddeld celvolume): 40,3 fL

• Normaal: 60,0 - 77,0 fL
• Uitleg: MCV geeft de gemiddelde grootte van de rode bloedcellen aan. Een lage MCV wijst op microcytaire bloedarmoede, wat door ijzertekort kan komen.

MCH (gemiddelde hoeveelheid hemoglobine per cel): 15,5 pg

• Normaal: 19,5 - 24,5 pg
• Uitleg: MCH laat zien hoeveel hemoglobine er gemiddeld in een rode bloedcel zit. Lage waarden passen bij bloedarmoede.

MCHC (gemiddelde hemoglobineconcentratie): 34,4 g/dL

• Normaal: 30,0 - 38,0 g/dL
• Uitleg: MCHC geeft de concentratie hemoglobine in de rode bloedcellen aan. Deze waarde is normaal.

RDW (spreiding van de celgrootte): 27,7%

• Normaal: 12,0 - 15,0%
• Uitleg: RDW meet hoeveel de rode bloedcellen in grootte verschillen. Een hoge RDW kan wijzen op een mix van kleine en grote rode bloedcellen, wat vaak bij bloedarmoede voorkomt.

Bloedplaatjes (PLT)

• PLT (aantal bloedplaatjes): 233 x 10^3/uL. Normaal: 165 - 500 x 10^3/uL
• Uitleg: bloedplaatjes helpen bij de bloedstolling. Dit aantal is normaal.

MPV (gemiddeld plaatjesvolume): 10,1 fL

• Normaal: 9,0 - 12,0 fL
• Uitleg: MPV geeft de gemiddelde grootte van de bloedplaatjes aan. Deze waarde is normaal.

We behandelen Gerry met breedspectrumantibiotica tegen een eventuele bacteriële infectie en met ontwormingstabletten tegen mogelijke parasieten. Daarnaast krijgt hij Sangobion als ijzersupplement tegen de bloedarmoede.

We hebben via Ayobantu een inzamelingsactie opgezet. Daar kun je haar steunen, haar aanmoedigen bij haar run en Kintamani Campur voor 100% steunen. Om op Ayobantu te doneren heb je wel een Indonesische bankrekening nodig.

Heb je die niet maar wil je toch doneren, klik dan hier.

Heel erg bedankt, Monica, dat je dit doet voor onze kleine opvang en ons werk voor honden in nood steunt. Veel succes met je grote run! Wij en alle honden op Bali juichen voor je!

Om haar problemen te begrijpen, geef ik jullie ook wat inzicht in haar eerdere bezoeken aan de dierenarts.

Juli 2022 – eerste signalen: in juli 2022 lieten tests zien dat Candy’s nieren onder druk stonden. Twee belangrijke waarden, creatinine en BUN (ureumstikstof), waren hoger dan normaal. Deze waarden laten zien hoe goed de nieren afvalstoffen uit het bloed filteren. Verhoogde waarden betekenen dat de nieren niet zo goed werken als zou moeten.

Een andere test liet hoge waarden van totaal eiwit en globuline in haar bloed zien. Dat kan wijzen op een chronische ontsteking of een lopende infectie. Daarnaast was ook een specifieke nierwaarde, SDMA, verhoogd, wat bevestigde dat Candy’s nieren het zwaar hadden.

Januari 2023 – verdere controle: zes maanden later, in januari 2023, zagen we dat Candy’s nierfunctie niet was verbeterd. Haar creatinine en BUN bleven hoog, en ook totaal eiwit en globuline waren nog steeds hoog, wat op een aanhoudende ontsteking of infectie wees. Goed nieuws was dat haar leverenzymen en bloedsuiker normaal waren, dus geen nieuwe lever- of bloedsuikerproblemen.

Juni 2024 – verslechtering: in juni 2024 was Candy’s toestand flink verslechterd. Haar creatinine en ureum waren extreem hoog, een teken van ernstige nierproblemen. Ook een hoge fosforwaarde was zorgwekkend; die hangt vaak samen met een vergevorderde nierziekte. Verhoogd bilirubine in haar bloed wees op mogelijke leverproblemen of afbraak van rode bloedcellen.

Candy kreeg ook bloedarmoede: er zijn niet genoeg rode bloedcellen om zuurstof door haar lichaam te vervoeren. Het ging om niet-regeneratieve bloedarmoede, wat betekent dat haar beenmerg niet genoeg nieuwe rode bloedcellen aanmaakte om de verloren cellen te vervangen. Daarnaast wezen hoge eosinofielen op een mogelijke allergische reactie of parasitaire infectie.

Huidig zorgplan: ze krijgt de komende minstens 3 dagen een infuus om haar nierfunctie te ondersteunen. Daarna controleert de dierenarts opnieuw de BUN-, creatinine- en fosforwaarden (5 juni). Vanwege haar bloedarmoede wordt ook dagelijks haar PCV gecontroleerd.

Laten we hopen dat Candy nog één keer herstelt en snel weer bij onze groep in huis is. Ik blijf jullie natuurlijk dagelijks op Instagram op de hoogte houden.

We brachten Mr. Flip direct naar de dierenarts en lieten meteen een nieuwe bloedtest doen, want die stond toch al gepland omdat zijn vorige medicatie op was.

De dierenarts vond een grote, diepe wond die met nietjes gesloten moest worden. Die nietjes moeten over 10 dagen worden verwijderd. Ook moet kleine Flip antibiotica slikken om infecties te voorkomen. Hopelijk geneest zijn wond goed. Hij blijft vannacht in de kliniek en morgenochtend breng ik hem terug naar het huis. Ik heb Ibu gevraagd altijd extra op hem te letten, maar omdat ze alleen was, kan ik het haar niet echt kwalijk nemen. Het is veel werk met al deze honden.

Laten we nu naar de bloeduitslagen kijken. Het is bijna precies een maand geleden dat we hem naar de kliniek brachten en de eerste bloedtest deden:

Uitslagen van 25 april 2024:

• Rode bloedcellen (RBC): laag
• Hematocriet en hemoglobine: allebei laag, wat op bloedarmoede wijst.
• Witte bloedcellen (WBC): hoog, wat op een infectie wijst.
• Bloedplaatjes: normaal, een goed teken.
• Totaal eiwit en globuline: hoog, wat op chronische ontsteking of infectie wijst.
• Glucose: laag, mogelijk door stress of stofwisselingsproblemen.

Uitslagen van 24 mei 2024:

• Rode bloedcellen (RBC): nog laag, maar verbeterd.
• Hematocriet en hemoglobine: verbeterd, maar nog laag, dus de bloedarmoede is er nog.
• Witte bloedcellen (WBC): licht gestegen, wat erop wijst dat de infectie nog actief kan zijn.
• Bloedplaatjes: normaal en stabiel.

Wat betekenen deze uitslagen?

Mr. Flip heeft nog steeds bloedarmoede, maar er zijn tekenen van verbetering. Zijn rode bloedcellen, hematocriet en hemoglobine zijn sinds april allemaal gestegen, al liggen ze nog onder normaal. Dat wijst erop dat zijn lichaam langzaam herstelt.

Het hoge aantal witte bloedcellen laat wel zien dat Mr. Flip nog tegen een infectie vecht, misschien verergerd door de aanval van vandaag. Goed nieuws is dat zijn bloedplaatjes normaal zijn, wat helpt bij de genezing.

Hoe gaat het verder met Mr. Flip?

We gaan door met ijzersupplementen tegen zijn bloedarmoede. De dierenarts heeft ook antibiotica voorgeschreven tegen de infectie, en we hopen dat zijn witte bloedcellen daardoor dalen.

De aanval van vandaag laat opnieuw zien hoe belangrijk het is om ons opvanghuis te verbeteren. Dit is de tweede aanval in een maand, en we hebben echt een hek nodig om bepaalde honden apart en veilig te houden.

Wil je ons helpen dit hek te bouwen, doneer dan hier.

Heel erg bedankt voor je steun.

Ik heb het geluk gehad ongelooflijke steun te krijgen van mensen over de hele wereld. Samen hebben we een gemeenschap opgebouwd die gepassioneerd is over dierenwelzijn en zich inzet voor het redden van honden. Toch is er nog zoveel te doen. Ik wil een groter team opbouwen, een netwerk van mensen die het verschil willen maken, of je nu op Bali bent of ergens anders op de wereld.

Er zijn talloze manieren om mee te doen en honden in nood te helpen. Of je nu goed bent in fondsenwerving, evenementen organiseren, social media of voorlichting, of gewoon graag tijd met honden doorbrengt: jouw bijdrage kan een groot verschil maken. Ook als je niet zelf op Bali bent, kun je me helpen deze dieren betere zorg en steun te geven.

Het lijden is te groot om in je eentje aan te pakken. Daarom vraag ik jou om hulp. Heb je een hart voor dierenwelzijn en wil je echt iets betekenen, dan hoor ik graag van je. Laten we samen kijken hoe je kunt helpen.

Ga met me mee op deze reis naar een beter leven voor de honden van Bali. Samen bouwen we een sterkere, effectievere gemeenschap die deze dieren de liefde en zorg geeft die ze verdienen.

Wil je meedoen? Bekijk dan hier de mogelijkheden als vrijwilliger en ontdek hoe je kunt bijdragen. Of je nu dichtbij bent of ver weg, er is altijd een manier om iets te betekenen.

Dank je wel dat je deel uitmaakt van deze missie en me helpt een betere toekomst te bouwen voor de honden van Bali.

Vul het formulier hieronder in, dan neem ik zo snel mogelijk contact met je op.

De Ibu vertelde me dat ze de hond gisteren had gekocht en dat ze vanavond een ceremonie wilden houden.

Op Bali worden honden geofferd, bijvoorbeeld wanneer mensen een nieuwe tempel bij hun huis bouwen. Dan snijden ze meestal de keel door van een bruine hond met een zwarte snuit, een zogenaamde „Blang Bungkem”.

Ze zei een paar keer „kasian”, wat in het Indonesisch hier zoiets betekent als „arme hij”. Ik vroeg haar waarom ze medelijden heeft met de hond als ze hem vanavond toch doodt. Daar werd ik wel wat boos. Maar ik zei haar ook dat als ze wil dat ik help, ze het idee moet loslaten dat deze hond voor een ceremonie wordt gebruikt. Je kon merken dat ze meer aan het geld dacht dat ze voor de hond had betaald dan aan het welzijn van de hond.

Toen wilde ze dat ik het vergat en de hond gewoon zo liet liggen. Ze dacht dat ik misschien wat medicijnen kon geven en dat de hond dan wel zou opknappen. Naast de hond stond alleen een plastic bekertje melk. Geen idee wat ze dachten.

Ik vroeg haar een paar keer waar haar hart is, als ze zo’n klein pupje alleen in de hoek laat liggen, huilend van de pijn. Het was in die paar minuten echt pijnlijk om aan te horen.

Nadat ik een tijdje met deze vrouw heen en weer had gepraat, zei een andere vrouw die achterin zat dat ik de hond mocht meenemen en houden. Hij zou niet meer voor de ceremonie worden gebruikt. Daar had ik op gewacht. Ik vroeg om een handdoek en vertrok snel.

Ik moest Sophie snel naar huis brengen, want ik kon niet met Sophie en de kleine pup naar het opvanghuis rijden. Bovendien was ik bang dat de pup echt parvo had, dus ik wilde elk nauw contact met Sophie vermijden. Ik stuurde het personeel in het huis een bericht dat ik een bench nodig had en dat we elkaar over een paar minuten voor het opvanghuis zouden zien.

Terwijl ik wachtte op een chauffeur die de hond zou ophalen, bleef ik naar het kleine buikje kijken en hoopte ik dat hij bleef ademen.

Het lukte me om hem naar de kliniek te sturen, en gelukkig overleefde hij de rit. Hij was zo breekbaar dat ik bang was dat hij het niet zou halen.

Toen de dierenarts om een naam vroeg, was het eerste wat in me opkwam „Hati/Hart”. Ik wilde gewoon dat zijn kleine hartje bleef kloppen.

Ik was er vrij zeker van dat deze hond parvo had, want hij moest overgeven en ze zei dat hij gisteravond nog in orde was. Parvo gaat meestal heel snel; een hond kan binnen een paar uur van gezond naar dood gaan. Maar gelukkig waren beide tests (hondenziekte en parvo) negatief.

Eerste onderzoek: Hati had hoge koorts en een bacteriële huidinfectie. Hij liet tekenen van neurologische problemen zien, zoals niet normaal reageren en zwakke reflexen.

Diagnose: bloedtests lieten weinig witte en rode bloedcellen zien. Dat kan komen door vergiftiging, een ernstige infectie of bloedparasieten.

Behandeling: Hati kreeg antibiotica tegen de infectie en ijzersupplementen voor zijn lage aantal rode bloedcellen.

Hati’s toestand blijft kritiek, maar met goede zorg en controle is er hoop op verbetering.

Update: Hati is neurologische symptomen gaan vertonen, waaronder „peddelen”. Hij heeft één keer diarree gehad en reageert nog steeds afwijkend en niet op prikkels. Zijn toestand wordt nauwlettend gevolgd.

Helaas kreeg ik kort nadat ik dit bericht over Hati schreef dit bericht van de dierenarts:

„Hallo, goedenavond. We willen u laten weten dat Hati’s toestand verslechterde en dat hij is ingestort. We hebben gereanimeerd, maar helaas heeft hij het niet gehaald. Hij is zojuist overleden, meneer. Het spijt ons, onze diepste deelneming.”

Zoals zo vaak liep het anders dan gepland. Ik wilde vandaag een hond zoeken die ik onlangs vanaf mijn scooter had gezien. Ik nam wat vlees en Bravecto mee om hem het broodnodige medicijn te geven. Maar toen ik er kwam, kon ik hem niet vinden. Ik vroeg een paar mensen in de buurt of ze de hond hadden gezien, maar niemand kende hem echt.

Toen ging ik een huis binnen waar een jongere vrouw met haar kinderen was. Ik vroeg het haar en ze zei dat ik naar de overkant moest gaan. Daar was een huis met een hond. Dus ging ik erheen en sprak met de Ibu. Haar man kwam net thuis en ik vertelde dat ik een zieke hond zocht. Ze wezen naar de hoek, en ik was al blij dat ik de hond had gevonden die ik zocht. Ik liep wat verder hun huis in, keek om de hoek en zag dit kleine oude mannetje aan een roestige, smerige ketting zitten, met wat vuile bakjes.

Toen ik vroeg hoe oud hij is, konden ze dat (zoals gewoonlijk) niet eens zeggen. Een beetje overweldigd door de situatie, maar zeker dat ik hem wilde helpen, zei ik dat ik hem zaterdag kwam ophalen. Maar ik wilde eerst van de ketting af. Dus vroeg ik de man die eraf te halen, en gelukkig lukte dat. Ik nam de ketting meteen mee, zodat hij er zeker niet meer aan zou komen.

Toen hij los was, zag ik dat hij mank liep en dat hij er in het algemeen slecht aan toe was. Hij plaste daar ook, en zijn plas was een beetje melkachtig en bloederig.

Ik ging naar huis en voelde me schuldig dat hij tot zaterdag moest wachten, want hij had waarschijnlijk pijn. Dus pakte ik mijn bench en wat plasmatjes en reed er weer heen om hem op te halen. Gelukkig waren de eigenaren nog thuis. Ik stuurde hem direct naar de dierenarts, en terwijl ik dit bericht schrijf, kreeg ik net de eerste uitslagen:

Leeftijd en geslacht:

Flip is een reu. Aan zijn gebit te zien is hij ongeveer 6 tot 7 jaar oud.

Huid:

Flips huid is er niet goed aan toe. Hij heeft veel haar verloren, en op sommige plekken is zijn huid verdikt en donker geworden. Er zijn ook rode, ontstoken plekken, zogenaamde „hotspots”.

Beweging:

Flip heeft af en toe moeite met zijn rechterachterpoot. Na onderzoek bleek dat zijn knieschijf aan die poot uit de kom zit, wat pijnlijk is en het bewegen moeilijk maakt.

Röntgenfoto’s:

Röntgenfoto’s van Flips achterpoten en bekken lieten druk en een vorm van slijtage aan de wervelkolom zien, spondylose, in zijn onderrug, tussen de 2e en 3e lendenwervel.

Algemene gezondheid:

Flip voelt zich over het algemeen niet goed. Hij ziet bleek en heeft koorts (40,2 °C), wat meestal betekent dat er een infectie of ontsteking in zijn lichaam is. We vonden ook een paar teken op hem, die hem kunnen hinderen en ziektes kunnen overbrengen.

Bloedbeeld (CBC):

Ernstige bloedarmoede: er is een flinke daling van de rode bloedcellen, wat waarschijnlijk vermoeidheid en zwakte veroorzaakt.

PCV 17%: PCV staat voor packed cell volume en meet het percentage rode bloedcellen in het bloed. Een lage PCV wijst op bloedarmoede.

Verhoogde witte bloedcellen: dit wijst meestal op een infectie of ontsteking.

Normaal aantal bloedplaatjes: bloedplaatjes zijn belangrijk voor de stolling, en een normaal aantal betekent geen stollingsproblemen.

Bloedchemie (Blood Chem 10):

Verhoogd totaal eiwit en globuline: verhoogde waarden kunnen wijzen op ontsteking, infectie of andere onderliggende problemen.

Urineonderzoek:

Urinesediment en cytologie: witte bloedcellen en bacteriën in de urine, wat op een urineweginfectie wijst.

Urineanalyse: eiwit in de urine (proteïnurie), een hoge pH (basische urine) en witte bloedcellen in de urine (leukocyturie), wat verder op een urineweginfectie wijst.

Huidonderzoek:

Gisten en bacteriën op de huid, wat kan bijdragen aan huidproblemen of infecties.

Diagnose en behandelplan:

De tests wijzen op een urineweginfectie en ernstige bloedarmoede. De bloedarmoede kan komen door bloedparasieten van teken of door ondervoeding.

We blijven observeren of hij normaal kan plassen, gezien het probleem aan zijn wervelkolom.

De dierenarts stelt een PCR-test (polymerasekettingreactie) op bloedparasieten voor, die 1,3 miljoen Indonesische roepia (IDR) kost.

De directe behandeling bestaat uit vocht, antibiotica, ontstekingsremmers en ijzerinjecties.

De dierenarts let op Flips eetlust, plassen en ontlasting. Als Flip eet, krijgt hij orale medicatie en een behandeling tegen wormen, teken en vlooien.

Urinesediment:

Witte bloedcellen en kokken (bolvormige bacteriën) in het urinesediment wijzen op een urineweginfectie. Witte bloedcellen zijn een teken dat het lichaam op een infectie reageert, en kokken zijn een veelvoorkomend type bacterie bij urineweginfecties.

Deze bevinding ondersteunt de diagnose van de dierenarts. De behandeling bestaat waarschijnlijk uit antibiotica om de bacteriële infectie op te ruimen en de klachten te verlichten.

Wil je helpen Flips dierenartsrekening te betalen? Doneer dan hier

Dus haalden we de volgende dag ook de andere twee pups (Nyoman en Kadek) naar mijn huis. Vooral Kadek zag er vreselijk uit. Ze had veel open wonden en zag er helemaal slecht uit. We gaven ze een medisch bad en brachten ze naar de dierenarts. We behandelden hun wonden en huid, en na ongeveer een maand zagen ze er al veel beter uit. Toen bracht ik Kadek en Nyoman naar het opvanghuis, en ze zien er nu allebei prachtig uit. Hun vacht is teruggegroeid en het zijn twee blije pupjes.

Putu bleef bij mij, want ze was nog heel klein en eerlijk gezegd te klein voor het opvanghuis. Ook werden een van mijn honden (Mimi) en Putu beste vriendinnen; ze speelden elke dag samen, dus ik vond het zielig om ze te scheiden. Ik nam Putu een keer mee naar het huis om te zien of ze blij zou zijn haar broer en zus te zien, maar dat was helemaal niet het geval.

Gisteren was dus hun grote dag. Gelukkig hebben we geweldige supporters die hun sterilisatie hebben gesponsord (dank je wel, Denise, Aik en Angela). De dag ervoor kregen we een groot en een klein bed gedoneerd, dus maakte ik een kleine rustplek voor ze waar ze na de sterilisatie konden bijkomen. Alles is goed gegaan.

Putu deed het gisteren rustig aan en sliep de hele dag, maar ’s avonds ging het al veel beter. Dank aan iedereen die ons helpt hen te helpen. We hebben weer drie honden van straat gehaald en, het allerbelangrijkste, ze gesteriliseerd, zodat toekomstige generaties niet hoeven te lijden.

Maar nu staan we voor een grote uitdaging. Het contract voor de grond loopt bijna af, en we moeten misschien verhuizen. Opnieuw beginnen is erg duur, en een nieuwe plek vinden die bij ons past is moeilijk. Dit opvanghuis heeft alles wat we nodig hebben en is perfect voor de honden.

Ik heb met de eigenaar gesproken, en er is een kans dat we kunnen blijven. Hij biedt aan de grond nog twee jaar aan ons te verhuren voor 60 juta (ongeveer 3500 €).

We hebben dringend jouw hulp nodig om dit doel te halen en de grond nog twee jaar veilig te stellen. Met jouw donatie blijft ons opvanghuis een veilige plek voor honden in nood. Alles helpt, geen donatie is te klein.

Overweeg alsjeblieft een donatie om deze belangrijke plek voor onze honden te behouden. Met jouw steun kunnen we honden in nood een liefdevol thuis blijven bieden.

Zo kun je helpen:

• Doneren: elk bedrag helpt, geen donatie is te klein.
• Delen: vertel anderen over onze inzamelingsactie, zodat we meer mensen bereiken.
• Steunen: word een vaste supporter via Patreon of op een andere manier.

Heel erg bedankt voor je steun.

Toen hij veilig in een bench zat – die gebruiken we alleen voor vervoer en medische redenen – brachten we hem met spoed naar de kliniek. Het eerste onderzoek liet zien hoe ernstig Coffee’s toestand was. Zijn temperatuur was gevaarlijk laag en hij was zwaar uitgedroogd. Hij had ook een afgestorven, ontstoken wond in zijn bek, afscheiding uit zijn ogen en trekkingen, waardoor we eerst bang waren voor hondenziekte.

In de kliniek werd Coffee nauwlettend gevolgd. Zijn lichaamstemperatuur schommelde, waardoor het moeilijk was hem te stabiliseren. Tests lieten ernstige bloedarmoede zien, een hoog aantal witte bloedcellen dat op een infectie in het hele lichaam wees, en weinig bloedplaatjes. Een PCR-test bevestigde bovendien de bloedparasiet Anaplasma.

Ondanks al onze inspanningen, met antibiotica, ijzersupplementen, glucose en infuus, bleef Coffee’s toestand kritiek. Zijn PCV (packed cell volume) was gevaarlijk laag en hij had een bloedtransfusie nodig, een ingreep die hem tijd kon geven, maar de onderliggende problemen niet kon oplossen.

Het team van de kliniek heeft onvermoeibaar gewerkt om Coffee te redden. Ze gaven ondersteunende zorg, maakten zijn wonden schoon en probeerden zijn afweer te versterken. Toch ging Coffee’s toestand achteruit. Zijn ademhaling werd instabiel, en ondanks zuurstof en een beademingsbuis daalde zijn hartslag en is hij uiteindelijk overleden.